Warcraft III Reforged: Forsaken Kingdom İnceleme

Warcraft III Reforged: Forsaken Kingdom’ın PC inceleme kopyası, Blizzard Entertainment tarafından Atarita’ya gönderilmiştir.

Selam! Bugün sizlerle 23 yılın ardından yeni bir Warcraft III eklenti paketiyle karşınızdayım. Çok sevilen strateji serisi, Warcraft III ile birlikte hâlâ aktif olan devasa çok oyunculu rol yapma oyunu World of Warcraft‘a köprü niteliği taşıyordu. 4 Kasım‘da çıkacak World of Warcraft Forever, klasik hissiyatını korurken yepyeni bir macera sunmayı vadediyor. Bunun için 23 sene önce yaptıkları aynı yaklaşımı günümüze uyarlıyorlar: Warcraft III: Forsaken Kingdom, World of Warcraft Forever‘da bize yol gösterici olmak için hazırlanıyor. Peki bu macera hikâyemizin hangi kısmında yer alıyor? Gelin, bakalım.

Warcraft III, 23 yıl sonra yeniden bizlere kapısını aralıyor. Peki ya bu sefer ardında hangi hikâyeyi saklıyor?

Dile kolay, 23 yıl… Biraz kendimden bahsetmek isterim. Warcraft III ile aynı yaştayım. Babam sağ olsun, kendimi bildim bileli bu evrenin içerisindeyim. Tabii, belli bir yaşa gelene kadar okuma yazma yokken anlayabildiğimce oynuyordum. World of Warcraft biraz daha odağım olmuştur. Yine de Warcraft III hakkında da hayal meyal hatırladığım nostaljik deneyimlerim vardı. Açıkçası Forsaken Kingdom eklentisi hepimize büyük bir sürpriz olmuştur. World of Warcraft‘ın hikâyesini tam olarak öğrenmek için tabii ki de Warcraft oyunlarına yolculuk etmek lazım. Fırsat bu fırsat diyerek sizler için Warcraft III‘ü baştan oynadım.

Warcraft III, an itibarıyla üç parçadan oluşuyor. Reign of Chaos ve The Frozen Throne, çizgisel ilerleyen bir hikâyeyi bizlere sunuyor. Aynı şekilde oyun da sırayla oynamadığınız takdirde size hikâye modunun devamını açmıyor. Fakat Forsaken Kingdom’da işler tam olarak bu şekilde ilerlemiyor. Warcraft III‘ün büyük bir hayranıysanız bu kısmı dikkate almayabilirsiniz fakat benim gibi yıllar sonra yeniden dönüyorsanız ya da ilk defa oynuyorsanız bunu dikkate alabilirsiniz.

Küçük bir sürpriz: Lordaeron yıkılıyor! Ne büyük sürpriz ama, değil mi? Hikâye gidişatı olarak Reign of Chaos‘taki undead hikâye bölümünü bitirdiğinizde Forsaken Kingdom‘a geçebiliyorsunuz. Prens Arthas‘ın Lordaeron‘a gelişini ve ardından yaşanan büyük kıyametleri bir başka bakış açısından yaşıyoruz. Bu bakış açısı hem hikâyeyi hem de oynanışı bambaşka bir seviyeye taşıyor. Öyle ki ister Frozen Throne‘dan, ister Reign of Chaos‘tan geçin, afallamamanız imkansız! Bu nedenle Reign of Chaos‘un undead hikâye bölümünden sonra doğrudan buraya geçmenizi önerebilirim. Aynı zamanda tamamen çizgisel ilerlerseniz de bir şey kaybetmezsiniz.

Warcraft serisi, çoğunlukla üs yönetimi üzerine kurulu ve gerçek zamanlı strateji sistemiyle bizlere sunuluyor. Oyunun zorluk seviyesi, her türden oyuncuyu kucaklarken asıl önemli olan şey yapacağınız stratejinin ta kendisi oluyor. Neye ve ne zaman öncelik verdiğiniz oldukça önemli. Üs yönetimi odaklı kısımlarda rakipler agresif olmadığı müddetçe zorlanacağınızı düşünmüyorum. Bol bol kayıt almanız gerekiyor. Şayet bir zorluk yaşarsanız bile sistemi çözdüğünüz takdirde çözümü de kolay olacaktır. Birkaç tekrar oynamadan fazlasını gerektirmeyecektir.

Oyunun karakter ve ilerleme odaklı sekansları da bulunuyor. Bunlarda asker yönetimi çok daha önemli bir yerde konumlanıyor. Elinizdeki askerleri kaybetmek istemezsiniz. Çünkü satın alacağınız bir yer bulmadığınız takdirde kaybettiğiniz askerlerin yerine geçecek birisini getirtemiyorsunuz. Üs yönetimi kısımlarında edindiğiniz odun ve para ile belli bir sınıra kadar asker üretebiliyorsunuz. Bana kalırsa ilerleme odaklı kısımlar, üs yapma kısımlarına kıyasla çok daha kolay şekilde baş edilebiliyordu. Tabii ki yönettiğimiz ırklara göre bambaşka stratejiler yapmanız gerekebiliyor. Kimisi size daha kolay, kimisi ise daha zor gelebilir. Bazıları 15, bazıları 35 dakika süren bölümler ile hikâyesi su gibi akıp gidecektir. Tabii, istisnai bölümler de bulunuyor. Bazıları daha uzun sürebiliyor.

Her şey Prens Arthas’ın Lordaeron’a dönmesiyle başlıyor. Biz bu hikâyeyi daha önce görmüştük. Peki ya başka birisinin gözünden görseydik nasıl olurdu?

Ancak Forsaken Kingdom‘da işler böyle yürümüyor. Açıkça söylüyorum: Bu hikâye modu kesinlikle üs yönetimi odaklı bir strateji sunmuyor. Hatta tür olarak gerçek zamanlı rol yapma oyununa çok daha fazla yaklaşıyor. Buraya gelene kadar durduramamaya alıştığım savaş sistemi, Forsaken Kingdom‘a gelince beni yine sudan çıkmış balığa döndürdü. Ve üzülerek söylüyorum ki dengesizlik, bu yeni eklentinin her yerinde dizili. Kahramanlarımız, askerlerimize nazaran çok daha dayanıklı olabiliyor. Fakat onlar da tek başlarına dokunulmaz değiller. Açılış kısmı bu konuda oldukça acımasız başlıyor. Maalesef çözümü hikâye zorluğuna almakta buldum.

Öngörülemezliği bastıra bastıra dememdeki büyük sebep de bu: Hikâye modu zorluğu, bazı durumlarda “Keşke normalde bıraksaydım.” dedirtirken bazen göz açıp kapayıncaya kadar yine mağlubiyetle karşılaşmama neden olabiliyor. Can sağlayan bir askerimiz olmadığı durumlarda ya da acımasız bir bölüm sonu canavarı savaşında yine burnunuzdan gelebiliyor. Oyunun sonlarına doğru şuracıkta iki-üç kahramanım var, hâliyle gerçek zamanlı aksiyonda tam teşekküllü tepki verir duruma gelebildim. Ona rağmen oyunun dengesizliğini bir türlü hizaya sokamadım.

Bazen herhangi bir düşman kahramanlarımıza çok az vuruyor. Bazen o az vuranlar birkaç tane olunca aşırı vurabilen bir hâl alıyorlar. Bazen onların bir tanesi bile aşırı vurabiliyor. Bazı bölüm sonu canavarları doğru hamlelerle çok kolayca ölebiliyor. Ancak onları yapmayı çözene kadar gerçekten göz açıp kapayıncaya kadar ölüyorsun. Kahramanlarımın giydiği ekipmanları ve onlara uygunluğunu devamlı kontrol ediyor ve yeteneklerini kullanarak oynuyorum. Gerektiğinde iksirleri de muhakkak kullanıyorum. Tüm bunlar yine böyle bir sonuç sununca oyunun sonuna kadar hikâye modundan şaşmamaya karar verdim.

Yani Warcraft III‘ü önceden normal zorlukta oynayanlara uyarım olsun. Küçük bölümlerden oluşmadığı için yaptığınız bir hata çok daha geriye bağlanabilir. Bu durumda saatlerinizin heba olmasını istemiyorsanız belki bu seferlik şansınızı hikâye modundan yana kullanabilirsiniz. İçinize sinmezse sonraki bölüme geçerken ayarınızı değiştirebilir, bir de o şekilde deneyebilirsiniz. Karakter yönetim kısmında, envanter sistemi ve kahraman odaklı oynanış dışında alışmanız gereken devasa bir farklılık bulunmuyor. Basit saldırınız haricinde seviye atladıkça açtığınız yeteneklerle saldırılarınızı gerçekleştirebiliyorsunuz. Ve tabii ki de taktığınız trinket ile!

Forsaken Kingdom, Scourge‘un etkisinden kurtulan undead‘lerin Lordaeron‘un kalıntılarından nasıl kendilerine bir yer kurduklarını anlatıyor. World of Warcraft‘ta Undercity olarak bildiğimiz yer, Sylvanas Windrunner liderliğinde hangi zorlukları sırtlanıyor, bunlara şahit oluyoruz. World of Warcraft Forever ile birlikte bazı sınıf grupları yeni ırklara da açık hâle geliyor. Bunlardan birisi de undead’ler için paladin sınıfı oluyor. Hikâyede daha önce de undead paladinler bulunuyor ancak biz olamıyorduk. Ana kahramanımız Garek Bandarion, bizlerin de olabileceği bir yolda adeta köprü niteliği taşıyor.

Forsaken Kingdom, yıllardır undead’lerin anlatılmayan o geçiş hikâyesine açıklık getiriyor. Lady Sylvanas’ın liderliğinde Lordaeron’un kalıntılarından yeni bir yaşam oluşturuyoruz

Bu ek paketin bölümleri, oyunun geri kalanıyla aynı şekilde işlemiyor. Birbirine bağlı alanlarda bölüm içerisinde geçiş yapabiliyoruz. Eğer yan görevleri yapmazsanız yaklaşık 15 saat sürüyor. Fakat yan görevleri yaparsanız, ki öyle oynamanız size gelişim açısından katkı sağlayacaktır, yaklaşık 30 saat sürüyor. Bu kadar saatlik oynanışta yalnızca iki adet ve belli bir seviyede üs yönetimi odaklı strateji sistemi sunuyor. Eğer dediğim gibi Reign of Chaos‘tan geçiş yaparsanız yaklaşık 40-45 saatlik bir oynanış sağlayacaktır.

Kahraman ve yetenek odaklı gerçek zamanlı strateji fena değildi. Karakterlerle bağ kurmanızı kesinlikle etkiliyor. Özellikle de bu kadar uzun süre onlarla vakit geçirdiğiniz takdirde bu kaçınılmaz oluyor. Garek ve Anya ile birlikte birilerine yardım ediyoruz, Undercity için gerekli savunmaları yapıyoruz… Daha yapıyoruz da yapıyoruz. Yeri geliyor çantaları doluyor ve dükkan karşısında dakikalarca eşya ayıklamam gerekiyor.

Garek‘i tank, Anya‘yı da çeviklik ve yetenek odaklı geliştirmeye odaklandım. Kısaca geçtiğime bakmayın, oyunun en vakit alan kısımlarından birisi ekipmanlarla ilgilenmemiz bence. Bu oyunda düşmanları öldürdüğünüzde, etraftaki eşyaları kırdığınızda ve görevleri tamamladığınızda para kazanıyorsunuz. Bunlarla iksir, ekipman ya da oyunun belli kısımlarında asker satın alabiliyorsunuz.

Tabii ki hangi karakteri nasıl oynamak istediğiniz size bağlı. İlk saldırı için Garek‘i öne atıp odak ondayken Anya‘yla önemli vuruşları ya da o sinsi saldırıları yapma üzerine odaklandım. Garek‘in saldırıları yakın menzilli ve daha agresif bir oynanış istiyor. Anya‘nın canı daha az, bu nedenle daha temkinli oynanması gerekiyor. Garek‘e belli bir komut verdikten sonra genelde Anya üzerinden hareket ederek ilerledim.

Aynı zamanda Anya‘nın iyileştirici özelliği oyunun kilit özelliklerinden birisi oluyor. Bu şekilde bize eşlik eden askerlerin kırılganlığı olsun, olmasın, hem onlara hem de geri kalan herkese can sağlayabiliyordu. Ayrıca hikâyede ikili olarak da Garek ve Anya‘yı takip etmek oldukça güzeldi. Çok beğendiğim bir ikili oldular. Onlarla daha çok vakit geçirmek isterdim.

Size bir tüyo: Karakterler arası geçişleri faremdeki yan tuş sayesinde hızlı hızlı yapabiliyordum. Bu tarz bir tuşu kullanmanızı tavsiye ederim. Diğer türlü ekran karşısında büyük bir kaos sağlanıyor. Yapısı biraz daha World of Warcraft‘ın savaş sekanslarına benzediği için eliniz ayağınıza dolaşabilir. Özellikle bölüm sonu canavarlarında gerçekten kendimi Warcraft değil de World of Warcraft’ı oynuyor gibi hissettim.

Bölüm sonu canavarları gerçek zamanlı olarak çevresel hasarlar vuruyor. Kimisi gerçekleşmeden önce belli bir alanla gösteriliyor. Karakterlerinizi buna göre hareket ettirerek saldırıları gerçekleştirmeniz gerekiyor. Bölüm sonu canavarını takip ederken refleksif tepki verecek kadar karakterlere ve yeteneklerine odaklı olmanız gerekiyor.

Forsaken Kingdom‘a geçene kadar Reforged‘un grafikleriyle oynadığım için karşılaştığım bu çizgi filmimsi grafikleri ilk başta oldukça garipsedim. Fakat orijinale en yakın hâli de sanıyorum ki bu. Yine de Reforged‘unkini tercih ederdim. Bunu tercih etmelerini anlıyorum. Sinematikleri oyundan bağımsız bir animasyon olarak değil, tamamen oyunla bütünleşmiş sekanslar olarak ele almışlar. Bu nedenle Warcraft III‘ün diğer hikâye modlarından çok daha fazla sinematik anlatımla karşılaşıyoruz. Bu şekilde yaklaşımlarını başarılı buldum. Bütüncül hissi gerçekten sağlıyorlar. Yine de karakterlerin mimiklerinde biraz daha çalışabilirlerdi diye düşünüyorum. Koskoca bir şirket için fazla minimal geldi. Buna rağmen karakterlerle bağ kurabiliyorsunuz ve duyguları size geçebiliyor. Tebrik etmek gerek.

Warcraft serisinin gerçek zamanlı strateji yapısı üs kurma sisteminden arınıyor, neredeyse tamamen bir rol yapma oyununa dönüyor. Kahraman odaklı oynanış ise beraberinde ciddi dengesizlikler getiriyor

Hikâyesini kesinlikle başarılı buldum. Fakat oynanışın Warcraft‘ın genel sistemiyle neredeyse hiçbir alakası yok. Yapısı zor gelebilir. Bu tarz durumlar sebebiyle ayrı bir içerik olarak da satılabilirmiş diye düşünüyorum. Maalesef sahip olduğu hatalar da işi zorlaştırıyor. Oyun çökebiliyor. Herhangi bir sebepten Battle.Net‘le bağlantınız koparsa ve bir yerden bir yere geçmeye çalışıyorsanız oyun sizi atıyor. Otomatik kayıt şansı bile vermediği için kayıt arasındaki tüm emekleriniz çöp oluyor. Bazı yer modellemelerinin içinden geçebiliyorsunuz. Ve en sıkıntılı olanlardan birisi ise bazı çatışmalarda hatalar yaşanabiliyor.

Opsiyonel olarak konan bir Murloc bölüm sonu canavarıyla savaşırken bu durumu yaşadım. Akın akın Murloclar gelmeye devam ediyordu ama bölüm sonu canavarına bir türlü vuramıyordum. Meğer o esnada bölüm sonu canavarının suya girmesi gerekiyormuş. Benimki birilerine takılıyor, sonra da bir türlü suya giremiyor. Hâl böyle olunca da bir türlü vurulamaz durumundan çıkamıyor ve akın akın Murloclar gelmeye devam ediyor. Yalnızca Forsaken Kingdom değil, genel olarak Warcraft III’te en sinir olduğum durum karakterlerin birbirlerine takılması olacaktır. Yani, madem eşyayı sadece kahraman alabiliyor, üstüne tıkladığımda diğer askerler bir zahmet açılıversin! Oyun içi trafikle uğraşıyoruz, inanılır gibi değil…

Daha komplike harita tasarımı, aynı zamanda da çok daha etkileşimli bir yapı sunuyor. Kimi zaman tuzak dolu labirent benzeri alanlarda hareket ediyor, kimi zaman da açık alanda mücadele ediyoruz. Opsiyonel olarak tehlikeli alanlarda savaşa girebiliyoruz. Pek tabii, belli sırada çekilen kol mekanizmaları ile çözülen bulmacalar da bulunuyor. Karakterlerin oynanış süresince girdiği diyaloglar tüm bu süreci çok daha doğal hâle getiriyor. Nefes almamıza pek zaman tanınmadığı için çoğunlukla ya bir mücadele içerisindeyiz ya da birileriyle konuşuyor oluyoruz. O nedenle karakterlerin az konuşması gibi bir durumdan yakınamam.

Karakterin yeteneklerine puan verme gibi rol yapma odaklı sisteminin görevlerde de karşımıza çıktığını söyleyebilirim. Bizim yapacağımız seçime bırakılan opsiyonel görevler bulunuyor. Fakat bu görevlerden bir tanesinde kafam karıştı. Çok sürprizi kaçırmayayım ama bir durum karşısında birisiyle karşı karşıya geliyoruz. Bize istediğimiz şey verilmiyor ancak para teklif ediliyor. Karakterlerimiz de onları ya dövebiliriz ya da parayı alabiliriz sonucuna varıyorlar. Fakat dövme gibi bir eylem gerçekleşemiyor. İnanın, denedim… Birkaç kez. Yanlış anladığım bir şey yoksa ve yaptığım şey yanlış değilse, başarılı olamadım. Sonuç olarak parayı alıp dönmek zorunda kaldım. Yani, gözümden kaçmadıysa bu seçimli görevler oldukça az bulunuyor. Yine de var olmalarına bile sevindim.

World of Warcraft‘ta hep Alliance olarak oynayan birisiyim. Blood Elflerin güzelliğine kanıp defalarca belli bir seviyeye kadar onu da ilerletmişliğim vardır. Birkaç defa undead ve benzeri Horde karakter açmışlığım da var. Ancak Horde, taraf olarak bizzat bağ kurduğum bir kısım değil. Ona rağmen Warcraft her şekilde size karakterlerin motivasyonunu ve hislerini geçirmekte oldukça başarılı bir iş çıkarıyor. Asıl önemli olan da budur. Örnek vermem gerekirse Sylvanas Windrunner favori karakterlerimden birisidir. Prens Arthas da örnek alınası değil, ancak kesinlikle takdire şayan bir hikâye yazımına sahip. Warcraft evreninde ikonikleşen karakterler belli bir derinliğe sahip ve gerçek hissettirecek kadar grileştirilmiş oluyorlar. Garek Bandarion üzerinden aynı şekilde gayet başarılı bir işleniş sergilendiğini düşünüyorum.

Fakat belirtmek gerek: Forsaken Kingdom özellikle undead oyuncuları için büyük bir nostalji kaynağı olacaktır. Aynı zamanda hikâyede bazı soru işaretlerini kapatmak için doğru bir nitelik taşıyor. Neden Alliance tarafında değiller? İnsanların onlara bakışları nasıl? Scourge ile Forsakenların tam olarak farkı nedir? Ve neden Scarlet Crusade gibi bazı sapkınlar bu iki farklı oluşuma aynı gibi davranıyor? Bunun gibi şeyler. Merak etmeyin, özellikle giriş kısmı her oyuncu için bu nostaljik hissiyatı taşıyacaktır.

Forsaken Kingdom‘dan sonra kaç kişi undead paladin açacaktır acaba? Merak konusu. Yeniden denemek için beni de kesinlikle heveslendirdi. Keşke undead’lerin vücutlarını da kişiselleştirebilsek de herkes aynı yapıya sahip olmasa. Evet, hepimizin derisinin altında kas ve kemik bulunuyor. Ve hepimiz önünde sonunda aynı yere göçeceğiz. Yine de demek istediğim anlaşılıyor diye umuyorum. Neyse, o da başka bir incelemenin konusu.

Garek Bandarion‘ın hikâyesine eşlik etmek oldukça keyifliydi. Her ne kadar epik savaşları da seviyor olsam da bazen kişiselleştirilebilen hikâyeler daha çok yüreğe dokunabiliyor. Bu da öyle bir örnek olmuş. Tüm sabır sınayan dengesiz sekanslarına ve hatalarına rağmen sonunda olumlu izler bırakacak bir kapanış yapıyor. Biraz daha vakit geçtiğinde en çok hatırlayacağım şeyin bu hisler olacağından eminim. Bu benim için önemli.

Benim düşüncelerim bu şekildeydi. Garek ve Anya‘yla daha uzun bir serüven yaşamak isterdim. Ya da benzer bir ikiliyle yeni bir maceraya çıkmak isterim. Umarım sizin için de olumlu bir deneyim sağlar. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler! Bir sonraki oyuna kadar görüşmek üzere. İyi oyunlar ve sağlıcakla kalın.