| Atarita sizin için inceledi! Editörlerimiz her oyun incelemesine saatlerce emek harcıyor ve bilmeniz gereken tüm detayları objektif şekilde ele alıyor. Nasıl yaptığımızı merak ediyorsanız inceleme politikamıza göz atabilirsiniz. |
Bus Bound’ın PC inceleme kopyası, Saber Interactive tarafından Atarita’ya gönderilmiştir.
Bus Bound’u ilk gördüğümde alışılagelmiş simülasyon oyunlarından birini oynayacağımı sanmıştım. Muhtemelen siz de sosyal medyada yahut mağaza sayfalarında gezinirken böyle bir intibaya kapılmışsınızdır. Biraz göz atınca, daha farklı bir deneyim olduğunu fark ettim. Oynadıkça, Bus Simulator 21’den tanıdığımız stillalive studios’un neyin peşinde olduğunu anladım. Peki denemek istedikleri şey neydi? Umduğumuz gibi iyi miydi? Bir süredir oynuyorum ve artık sizlerle Bus Bound hakkındaki düşüncelerimi paylaşmaya hazırım.
Bus Bound inceleme: Simülasyon değil, daha ziyade bir macera
Bus Bound’un oyun döngüsündeki en güçlü vurgu bence buydu. Bu oyun, alıştığımız otobüs simülasyonlarından değil. İçerisinde simülasyon türüne dair elementler barındırsa da tasarımı bakımından daha çok bir macera oyununu andırıyor. Zira bu oyunda duraklar arasında sürerek para kazanıp, yeni otobüsler edinmek veya farklı özelliklerin kilidini açmak gibi bir gayemiz yok. Zaten oyunda bir para birimi de yok. Emberville’deki şehir içi taşımacılık tamamen memnuniyet ve mutluluk üzerinden ilerliyor.
Duraklara kusursuz biçimde yanaşarak, trafik kurallarına ve tabelalara uyarak yolcuların beğenisini toplamaya çalışıyoruz. Bir duraktan diğerine giderken topladığımız beğeniler, hattın sonuna geldiğimizde o duraklarda birikiyor. Bu beğeniler belirli bir seviyeye geldiğinde ise durak gelişiyor, aynı zamanda harita da değişiyor. Buradaki değişim tamamen eskisinin gidip de yerine yenisinin gelmesi gibi değil. Mevcut haritada yollar, ilgi çekici noktalar ve atmosfer değişiyor. Eğer bir simülasyon çılgınıysanız ve geçmişinizde OMSI gibi bir efsane bulunuyorsa, muhtemelen bu oyundan beklediğiniz “yüzde yüz simülasyon” tadını alamayacaksınız. Ancak bu sorun değil, çünkü oyunun yapmak istediği şey sizi sonsuz bir döngüye sokmak yerine küçük bir maceraya çıkarmak.
Sürüş fena değil ama çok fazla sorun var
Bus Bound’un otobüs sürüş mekanikleri hiç fena değil. Hızlanmalar, süspansiyonlar, duraklarda otobüsün alçalması ve yengeç modu gibi birçok farklı mekanik gerçekten güzel hissettiriyor. Fakat oyunda macera sunma kaygısı nedeniyle simülasyon tarafının biraz fazla geriye atılmış olduğunu hissettim. Kabindeki butonları kullanabilmek güzel hissettirse de Bus Bound otobüs üzerinde hakimiyet kurmaktan ziyade trafik kurallarına uymak ve beğeni toplamak üzerine inşa edilmiş. Sürüş “simcade” dediğimiz türden bir yapıya sahip. Yani ne bir simülasyon oyunu kadar derinlikli ne de arcade bir otobüs oyunu gibi sade ve yüzeysel.
Bu oyunun canımı en çok sıkan yönü kesinlikle “hitbox” dediğimiz görünmez çarpışma kutuları ve çarpışma fizikleri oldu. Bir rampaya hızlı girdiğinizde otobüsün burnu yere çarpabiliyor ve bu kaç mil ile gittiğinizden bağımsız olarak sizi direkt durduruyor. Aynı şekilde duraklara yanaşırken biraz titiz olup sıfır yanaşmak isterseniz otobüsünüzün hiçbir şeye çarpması gibi saçma durumlarla karşılaşabilirsiniz. Yani süspansiyon fizikleri ne kadar iyi çalışsa da eğilip bükülemeyen, metal ve devasa bir kibrit kutusunda olduğunuz gerçeği ne yazık ki değişmiyor. Kendi tempomda giderken tamponun yola sürtmesi nedeniyle otobüsün tamamen durması birçok kez başıma geldi ve fena şekilde canımı sıktı.
Sürüş demişken şehirdeki yapay zekâ trafiğe de bir paragraf açmak gerekiyor. Geliştirici ekibin bu tarafta gerçekten iyi bir iş çıkardığını söylemeliyim. Araçlar siz durakta durup bir şeridi tamamen kapatmışken etrafınızdan dolanıyor, dönüşlerde birbirlerine ve size tepki veriyor ve pek nadiren saçma durumların oluşmasına vesile oluyorlar. Tabii sayı hala sıfıra indirilebilmiş değil. Zira bazı spesifik yollarda oluşan ve hat içerisinde prosedürel olarak üretilen bir takım durum ve engeller yapay zekâyı çözümsüz bırakabiliyor. Bu durumda uzun kuyrukların ardında bekleyip, sabrınız tükendikten sonra neden o kuyruğun oluştuğunu anlıyorsunuz. Tabii bunlar parmakla gösterilebilecek spesifik yerlerde olduğundan geliştiricinin kısa vadede giderebileceği sorunlar kategorisinde. Bu nedenle buradan çok puan kırmadım.
Emberville harika bir şehir
Kesinlikle öyle. Bus Bound’u oynarken özenle, emekle ve sevgiyle tasarlanmış bir şehrin içinde gezdiğimi hissettim. Etraftaki binaların renkleri, detay seviyesi, şehrin farklı bölgelerinin farklı atmosferleri ve bunun gibi birçok detay onu harika bir şehir yapmış. Emberville’in içinde yolcu taşımasam dahi dolaşarak vakit geçirdim ve etrafı keşfettim. Birçok ilgi çekici nokta (POI) bulunuyor ve durakları geliştirdikçe aralarına yenileri ekleniyor. Köprüden sonrasını (GTA oyunlarındaki gibi, hehehe) açtıktan sonra daha uzun hatlarda sürebiliyor, daha geniş bir haritanın keyfini çıkarabiliyoruz.
Şehir sadece görsel olarak değil, atmosfer bakımından da çok güçlü. Atmosferi sağlayan şey ise belirli saatlerde belirli bölgelerdeki trafiğin değişmesi. Bazı yerlerde çok seyrek bir trafiğin içinde akıp giderken, bazen de kırmızı ışıklarda 4-5 arabanın geçmesini beklemek zorunda kalabiliyoruz. Hem yapay zekâ trafiğin yoğunluğu hem de bunun şehrin farklı bölgelerinde başka şekillerde deneyimlenebilmesi gerçekten çok güzel. Oyunun ana odağı olan Emberville gerçekten son derece başarılı şekilde işlenmiş.
Tik, tak, teknik: 32 GB RAM ve 16 GB VRAM yetmiyorsa ne yetecek?
Ahh… Simülasyon oyunları. Tam performans ile sorunsuz şekilde oynamak için sanırım NASA’dan bir bilgisayar istememiz gerekecek. Bus Bound maalesef performans olarak istediğim yerde değil. Aynı zamanda çok fazla çöküyor. Sistemimde Ryzen 5 5600X işlemci, RX 9060XT ekran kartı ve 32 GB RAM bulunuyor. Buna rağmen ayarları yüksekte tutup, ışın izleme özelliklerinden faydalanmadan, FSR Quality’de kullanmadan 60 FPS’yi görmem mümkün olmadı. 1080p çözünürlükte bu ayarlarda dahi stabil şekilde 60 FPS alamadığımı da söylemeliyim. Yani zaman zaman FPS değerim 40’lara kadar düştü. Çok yakın zamanda Forza Horizon 6’yı aynı sistemde ultra ayarlarda 72 FPS’ye sabitleyip oynayınca, böyle şeyler insanın gözüne batıyor.
Çökmelere gelecek olursak, belki de en çok sinirimi bozan şey buydu. Ben bir kokpit sevdalısıyım, zaten bu tür oyunların tamamını kokpitten oynayarak ilerlerim. Fakat oyunun diğer perspektiften de nasıl göründüğünü anlamam gerekiyordu. Sonuçta burada sizlere her açıdan deneyimin nasıl olduğunu açıklama sorumluluğuna sahibim. Fakat otobüsün dışarıdan görüntüsüyle sürmenin nasıl bir şey olduğunu hala bilmiyorum. Çünkü kamera değiştirdiğim anda oyun çöküyor. Bir kez denedim, iki kez denedim, üç kez denedim… Olmuyor. Çöküyor. Bazen kamera değiştirmesem de çöküyor. Nedenini bilmiyorum fakat oyunda çok kez çökme problemi yaşadım. Kesinlikle tadım kaçtı. Teknik olarak Bus Bound henüz orada değil. Benim için iyi bir deneyim değildi.
Uzun lafın kısası
Velhasıl kelam Bus Bound, hayallerimi süsleyen o muhteşem otobüs simülasyonu değil. Fakat Emberville’i ele alış biçimiyle ve oynanış döngüsüyle kısa süreli bir macera arayanlar için gerçekten iyi bir oyun olmuş. “Eğer bu müzikte daha önce dans ettiyseniz” ile başlayan bir tavsiye cümlesi kurarak Bus Bound’u size önerebilirim. Fakat dibine kadar simülasyon kokan ve para üstü hesaplamak gibi ayrıntılı dertleri olan otobüs simülasyonlarından birini görmek istiyorsanız, başka tarafa bakmanız gerekecek.
Benim bu incelemede sizlerle paylaşacaklarım şimdilik bu kadardı. Eğer hala aklınıza takılan sorular varsa yorumlar kısmında paylaşabilirsiniz. Mümkün olduğunca yanıtlamaya ve yardımcı olmaya gayret edeceğimden emin olun. Sevgi ve oyun ile kalın.
