S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope’un PC inceleme kopyası, GSC Game World tarafından Atarita’ya gönderilmiştir.
| Atarita sizin için inceledi! Editörlerimiz her oyun incelemesine saatlerce emek harcıyor ve bilmeniz gereken tüm detayları objektif şekilde ele alıyor. Nasıl yaptığımızı merak ediyorsanız inceleme politikamıza göz atabilirsiniz. |
Atmosferini ve dünyasını tüketmekten sıkılmayacağın bir oyunun başına gelebilecek en iyi şey nedir? Evet, doğru bildiniz; yeni bölgeler, hikâyeler ve taş gibi bir senaryoyla kuşatılmış bir genişleme paketi. STALKER 2 için “Umudun Bedeli” isimli Cost of Hope DLC’si benim için bir önceki cümlede saydığım her şey oldu. “Baştan aşağı uğursuzluk” olarak addettiğim Bölge’nin yeni mekânlarını adımladım, Vazife ve Özgürlük arasındaki fikir ayrılıklarının ortasında kaldım ve ilk kez Bölge’yi adımlayan bir kadın karakter görmenin verdiği gurur ile DLC’yi tükettim. Şimdi de yeterince radyasyona maruz kalmış bir Stalker olarak, “yediğin içtiğin senin olsun, bize gördüklerini anlat” diye gelen siz sevgili okurları neyin beklediğini paylaşıyorum.
Baştan aşağı uğursuzluk
Bölge -yahut Zone- oldum olası uğursuz, kasvetli ve can sıkıcı bir yerdi. Kimileri ilk oyunu oynadı ve diğerlerine bakmadı; kimileri ise Call of Pripyat’ta yüzlerce saat geçirdi fakat diğerlerine elini sürmedi. Bazısı da doyamadı ve Anomaly, GAMMA gibi modlarda yüzlerce saat geçirdi. Öyle ya da böyle, nükleer kıyamet temalı oyunları seven herkes bu uğursuzluktan nasibini aldı. GSC Game World de insanların Bölge’den -en azından atmosfer olarak- ne beklediğini gayet iyi şekilde anladı. Nitekim DLC ile birlikte açılan Demir Orman ve ÇNS (Çernobil Nükleer Santrali) bölgeleri bunu oldukça iyi şekilde kanıtlıyor. Baştan aşağı uğursuz, tehlikeli, can sıkıcı; sözün özü harika bir harita genişlemesi.
Demir Orman, daha kapısından içeri adım atar atmaz tehlikeli bir bölge olduğunu gösteriyor. Etraftaki yoğun sis görüşü hatrı sayılır oranda azaltırken, Bölge’de salınımlar dışında tehlikeli anomalik faaliyetlerin olduğunu da gösteriyor. Mutantlar daha saldırgan davranırken sürüler halinde gezenler de bu avantajdan oldukça iyi şekilde yararlanıyorlar. Anomaliler yine tehdit unsuru olmaya devam ederken Demir Orman’da keşfedilmeyi bekleyen yer altı veya yer üstü birçok mekan da bulunuyor. Aynı zamanda burası, Bölge’nin geri kalanını aratmayacak şekilde enteresan -gerçekten enteresan- karakterlere de ev sahipliği yapıyor.
DLC ile ilerlediğim bir diğer konum da o meşhur, görkemli ve hatırası oldukça hazin olan Çernobil Nükleer Santrali oldu. Tabii ki size oralarda nelerin olduğunu anlatıp sürprizi bozmayacağım. Fakat geliştiricilerin, haritada nasıl seyahat etme biçiminiz hususunda uyguladığı yeni fikirler var. Bunların herkesi eşit derecede mutlu edeceğini düşünmüyorum fakat Bölge’de sık sık kayboluyor ve nereye, nasıl gideceğinizi bilemiyorsanız, işiniz o kadar da kolaylaşmayacak. Bu nedenle sürükleyicilik kaygısıyla HUD’u kapatarak oynuyorsanız dahi ÇNS’de açmak isteyebilirsiniz.
Çernobil Nükleer Santrali, aynı zamanda gelmiş geçmiş en iyi dizilerden biri olan Çernobil’i seyredenler için çok tanıdık gelecek. Etrafa saçılmış grafit parçalardan yayılan radyasyon, nükleer santralin içi ve ziyaret ettiğimiz spesifik bazı noktalar gözünüzün önüne orada yaşanan dramayı getirecek. Tarihin üzücü olaylarından birine sahne olan mekân, Stalker 2’de de -bunu söylemek biraz garip olsa da- en iyi şekilde yerini almış.
Bölgenin iki ağası arasında yeni bir anlaşmazlık
Cost of Hope DLC’sinin hikâyesi, Vazife (Duty) ve Özgürlük (Freedom) fraksiyonlarının ideolojik çatışmalarına dayanıyor. Vazife oldum olası Bölge’nin fişini çekmeyi hedefleyip onu zararlı olarak tanımlarken; Özgürlük, Bölge’den fayda sağlanabileceğini ve tüm gezegenin bundan yararlanabileceğini savunuyor. Bu anlaşmazlık, DLC’de baştan sona kadar vurgulanıyor.
Oyunda Call of Pripyat’tan tanıdığımız bazı yüzler tekrar ekran karşısına, bu sefer daha önemli rollerle gelirken yeni karakterler de hikâyeye dahil oluyor. Bu yeni karakterlerden biri, aynı zamanda seride bir ilke imza atıyor. Bölge’yi karış karış dolaşan, mutant ve tehlikelerle alay eden bir kadın; Mavka… DLC’nin ana karakterlerinden biri olan Mavka, oyuna fazlasıyla renk katıyor.
DLC karakterlerinin orijinal mizaçları bir kenara dursun, Türkçe yerelleştirme sayesinde daha iyi tecrübe edebildiğimiz diyalogları da enfes. Hikâye anlatılırken -ana oyunda da olduğu gibi- seçimler yapmamız gerekiyor ve burada karakterlerin, fikirlerini bize yeterince ikna edici şekilde açıklayabilmesi çok önemli. DLC diyaloglarında bu kıvam çok isabetli şekilde tutmuş ve haliyle bu da hikâyenin sürükleyiciliğini sırtına alıp yükseklere taşımış. DLC’nin karakterleri, olay örgüsü, hikâyesi ve diyalogları kesinlikle harika. Yerelleştirmenin kalitesi ise tıpkı ana oyunda olduğu gibi şahane. Yazarların yetenekli kalemini Türkçeye en iyi şekilde yansıtmışlar. Buradan emeği geçen herkesi de ayrıca tebrik ederim.
Ana oyundan daha iyi bir akışa sahip
Cost of Hope, doğası gereği daha kompakt bir akışa sahip. Ana hikâyede olduğu gibi bir görev noktasından diğerine yarım saati bulan yürüyüş sürelerine sahip değil. Hala içerisinde birkaç kez Bölge’nin farklı yerlerine seyahat ettiğimiz görevler var fakat bu seyahatler, bizi kısa süreliğine de olsa uğursuz Demir Orman’dan çıkardığı için renk katıyor diyebilirim. Bunun dışında ise -ana oyunun yapamadığı şekilde- beni başından sonuna kadar soluksuz sürükledi. Ana oyunda hikâye görevlerini önceliklendirmeyerek, tamamen Bölge’yi ve onun tehlikelerini tüketerek harika vakit geçirmiştim. Cost of Hope ise benim için orada hala tüketebileceğim sayısız uğursuzluk barındırırken, hikâyesiyle adeta yakamdan tutup çekerek soluksuz bir deneyim sundu.
Sadece görevlere ulaşma biçimleri değil, içerisindeki çizgisel ilerleyiş de ana oyuna kıyasla son derece iyi. Öyle ki bölümlerde dolaşırken -özellikle koridor tasarımlı, kapalı alan bölümlerinde- hem etrafı keşfedebileceğim özgürlüğü, hem de görev için takip edebileceğim yolları seçme ferahlığını tam kıvamında yaşadım. Bölümlerin haritalarında gereğinden fazla dolaştıran, yük çekiyormuşum gibi hissettiren hiçbir rotaya denk gelmedim. Ayrıca bölüm tasarımcıların bazı noktalarda ipleri eline alarak stüdyonun içinde “Bundan sonrasını bize bırakın!” diye bağırarak diğer arkadaşlarını zaptettiğini düşündüm. Çünkü bazı bölümler, Stalker’da daha önce görmediğim şeyleri büyük bir cesaretle yapmaya başlayıp, harika bir ustalıkla bitiriyordu.
Cost of Hope görev tasarımlarıyla ve bu görevlerin geçtiği bölümlerde kullanılan yaratıcılıkla, tasarım tarafında kesinlikle tam not alıyor. Bunaltan görev rotaları, dokusu dışında her şeyi aynı olan koridorlar veya dönüp dolaşıp aynı yere geldiğin tembel tasarımlar bu DLC’de yok. Her yeni görev ve mekân ince işçilikle tasarlanmış ve oyunun bilincimizde görsel bir desen oluşturmasını önleyecek kadar da çeşitli.
- Ana oyun diyip duruyor bu adam diyenler için: Stalker 2 incelemem
Yeni mutant, anomali ve sorunlar
Cost of Hope, beraberinde yeni bir mutant ve birkaç yeni anomali de getiriyor. Amok adındaki yeni mutantlar tamamen keyif kaçırmak üzere tasarlanmış. Görevini de layığıyla yerine getiriyor. Eğer ana oyunu oynayıp Devimsi (Pseudogiant) veya Kimera (Chimera) mutantlarından nefret ettiyseniz, yeni bir nefretiniz daha olacak gibi görünüyor. Yakın dövüşten korkunç saldırılar yapan Amoklar, garip şekilde kaçacağınız yönü de tahmin edebiliyorlar. Sizi yere serebiliyor, üzerinizdeki zırh ne kadar sağlam olursa olsun canınızı yakabilecek kadar güçlü vurabiliyorlar. Daha önce saydığım iki mutant kadar mermi süngeri olmasalar dahi öldürmek hala güç. Dövüştükten sonra da kendinizi başarmış gibi değil, daha çok kurtulmuş gibi hissediyorsunuz. Bunu herkes sevmeyebilir, ben an itibarıyla tam ortadayım.
DLC’nin ilerleyen bölümlerinde fena şekilde can sıkıcı yeni bir anomali de tanıtılıyor. Neyse ki bu arkadaşlar, çözümünü kısa süre içerisinde bulabileceğimiz küçük bir sorun olarak kalıyorlar. Fakat çözümü bulana kadar, Half-Life’tan hatırladığınız en can sıkıcı çevre elementlerini de andıracak biçimde huzurunuzu kaçırıyorlar. Tabii bu, sevmeyenler için Amok kadar büyük bir problem olmayacaktır.
Tik, tak, teknik
Normalde DLC incelemelerinde “Tik, tak, teknik” alt başlığına gerek duymam. Cost of Hope için ise durum farklı. Biliyorsunuz, bu DLC ile birlikte yayınlanacak büyük bir güncelleme de olacak. “2.0 güncellemesi” olarak geçen bu yama, oyunu Unreal Engine 5.5.4 motor sürümüne taşıyacak. Haliyle eski sürümde yer almayan bazı teknik özellikler, DLC ile birlikte ana oyuna da eklenecek. Dolayısıyla DLC’nin teknik tarafını da ele almak gerekiyordu.
DLC’yi, ana oyunu oynadığım sistemin biraz daha gelişmiş bir versiyonuyla oynadım. Fakat ana oyunda yaşanan teknik sıkıntıların büyük ölçüde giderildiğini rahatlıkla söyleyebilirim. VRAM kullanımının 8GB VRAM’e sahip eski ekran kartımda dahi 9 GB bandını zorladığını görüyordum. Güncelleme sonrası ultra ayarlarda oynuyor olmama rağmen VRAM tarafında kullanımın -ki kapasitem 16GB’a yükselmiş olmasına rağmen- 7GB’ı geçmediğini söyleyebilirim. Aynı zamanda anlık takılmalar -stutter- gibi diğer can sıkan problemlerin hiçbirini 25 saatlik serüvenim boyunca yaşamadığımı da belirteyim.
Unreal Engine 5.5.4’e geçiş ile küresel ışıklandırma büyük ölçüde yenilenirken, bunun bizim zavallı ekran kartlarımız için maliyeti de gözle görülür şekilde düştü. Eğer yakın zamanda oyandıysanız, STALKER 2’de açık dünyadaki yer üstü kapalı mekânlarda ışıklandırmanın garip göründüğünü fark etmişsinizdir. Motor güncellemesinin etkisiyle, artık dolaylı ışıklandırma -indirect lighting- çok daha cesur şekilde kullanılabiliyor. Bu sayede kapalı alanlar, yalnızca ışığı aldıkları noktadan değil; ışığın yansıdığı yüzeylerden de yararlanarak aydınlanabiliyor. Bu da iç ve dış mekanlar arasındaki görsel tutarlılığı ziyadesiyle artırıyor.
Güncellenen küresel aydınlatma aynı zamanda dış çevrenin görüntüsünü de değiştiriyor. Burada da yine dolaylı aydınlatmadan yararlanılarak atmosfer güçlendiriliyor. Zeminden yansıyan ışığın ağaç gövdelerindeki detayları daha görünür hale getirmesi gibi görsel olarak ilk bakışta anlaşılmayan birçok detay, STALKER 2’nin atmosferine daha güçlü şekilde dokunuyor. Dinamik gün döngüsü ile her mekân, her saatte farklı bir çehreye bürünüyor. Bu da Bölge’de çıktığınız uzun yolculuklarda daha açık şekilde görülebiliyor.
STALKER 2’nin çıkış süreci sancılıydı, fakat oyunun içine üfledikleri ruh beni devam etmeye itmişti. Bu nedenle ana oyundan puan kırmış, notunu 79 olarak belirlemiştim. Cyberpunk 2077’dekine benzer şekilde 2.0 güncellemesiyle kendini bulan STALKER 2, artık teknik sorunlardan büyük ölçüde arınmış şekilde karşımızda duruyor. Tabii ki çıkış sürecindeki gibi şansımın yaver gitmiş olabileceğini düşünerek, optimizasyon konusunda daha geniş bir oyuncu kitlesi tecrübelerini paylaşana kadar kesin bir kanıya varmaktan imtina ediyorum. Fakat benim deneyimim büyük ölçüde sorunsuzdu.
Uzun lafın kısası
S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope DLC’si muazzam bir genişleme paketi olmuş. Bölge’ye eklediği yeni bölgelerden tutun da hikâyesine kadar her şeyini çok sevdim. Aynı zamanda gelen güncelleme ile birlikte oyunu nihai sürümüne taşıdığı için standarttan farklı olarak, bu incelemede gördüğünüz puanın ana oyunu da temsil ettiğini söyleyebilirim. Neredeyse iki yıl önce yaptığım incelemede puan kırdığım birçok şey, artık oyunun bir parçası değil. Bu nedenle adil olmak adına, STALKER 2 için puanımın artık 88 olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Benim incelemede sizlere aktaracaklarım şimdilik bu kadardı. Elbette hala yorumlar kısmında yanıtını merak ettiğiniz soruları benimle paylaşabilirsiniz. Elimden geldiğince yanıtlayarak sizlere bilgi vermeye gayret edeceğim. Sevgi ve oyun ile kalın.
