REANIMAL İnceleme

REANIMAL’ın PC inceleme kopyası, THQ Nordic tarafından Atarita’ya gönderilmiştir.

Selam! Bugün sizlerle atmosferik korkunun bilindik bir adresine yol alıyoruz. Little Nightmares I ve II‘yi geliştiren Tarsier Studios, geçtiğimiz yıllarda Bandai Namco‘yla yolunu ayırdı. Little Nightmares markası, Bandai Namco bünyesinde varlığını sürdürürken Tarsier ekibi kendi sanatlarını REANIMAL ile taçlandırmayı hedefledi.

Bu incelemede aynı stüdyonun ürünü olması sebebiyle Little Nightmares I ve II‘ye değinirken REANIMAL‘ı bağımsız olarak da ele almayı unutmayacağız. Siz de benim gibi Tarsier Studios‘un bu zamana değin yaptığı işleri başarılı buluyorsanız ya da merak ediyorsanız, inceleme için doğru yerdesiniz. Gelin, detaylarına inelim:

Little Nightmares I ve II’den günümüze: Tasarımsal ve mekanik dönüşüm süreci

Tarsier Studios; küçük bedenin devasa dünyadaki çaresizliğini, ürkütücü atmosfer ve grotesk bir anlatıda sunan Little Nightmares ile tarihe geçti. Little Nightmares serisi, her oyunda bizlere farklı karakterler ve hikâyeler sunuyordu. Oynanış odaklı yapısı, hikâyeyi tamamen görsel ve sembolik bir dille anlatarak sanat ağırlıklı bir oyun olmasını sağlıyordu.

Oyuncu odaklı sabit kamerası, iki buçuk boyutlu dünyasında platform mekaniklerini önemli bir yere koyuyordu. Birkaç yeri birbirine bağlayan ve çözüm için bütüncül bir yol izlenmesi beklenen bulmacalar, belirsizlik içerisinde yol alırken motivasyon kaynağımız oluyordu.

Küçük karakter ve devasa düşman tezatlığının getirdiği gerilim, kamera gibi tasarımsal seçimlerle dengeli bir hâl alıyordu. Bu, korku oyunu hayranları kadar genel kitleye de hitap etmesini sağlamıştı. Değişken tempo ve çözüm odaklı yapısı, kaçış sekanslarındaki anlık dinamik hareketleri etkileyici kılıyordu. Hatta benim gibi korku oyunlarını fazlasıyla oynamaktan birçok şeyden etkilenmez hâle gelen kişileri bile oturduğu yerde kıpır kıpır ediyordu. Kendi adıma, bu saydığım özelliklerden ve sanatsal yaklaşımlarından ötürü stüdyoya ve oyunlarına oldukça saygı duyuyorum.

Little Nightmares I, tek kişilik bir hikâyeyi bizlerle buluşturuyordu. Ek paket olarak satılan farklı kişilerin hikâyeleri, bir seçenek olarak bizlere sunuluyordu. Temel oyun, tek başına tamamlanmış hissettiriyordu. Oyuncuların büyük bir çoğunluğu arasında varlığı bilinmiyor, bunun sebebi de hikâye anlatımının daima buğulu ve o anki içerikle sunulmasından kaynaklanıyordu. Ek paketler zorunluluk değil, katkı amacı güdüyordu.

Oyunlar, baştan beri sanat kısmında oldukça takdir edilesi ve kendine hastı. Ancak mekanik açıdan kusursuz değillerdi. Geliştiriciler, aldıkları geri dönütlerle her bir eleştiriyi bir sonraki oyunla giderdiler ve üstüne yeni mekanikler eklediler.

Little Nightmares I‘de anahtarları envanterimize koyamıyorduk ve hareket ederken taşımamız gerekiyordu. Bu da yol süresince bizi zora sokuyordu. İkinci oyunla birlikte bu değişti. Little Nightmares II‘de artık iki kişiydik. Yapay zekânın bize eşlik ettiği bu yolculuk, ilk oyunun aksine ek paketler barındırmıyordu ve oynanış süresi daha uzundu. Yalnızca mekanik değil, atmosfer olarak da ruhunu koruyarak kendisini geliştirmeyi başarmıştı.

Artık anahtar, elde edildiğinde doğrudan envantere gidiyordu. Yapay zekâ destekli dostumuzun oyunda bize yardım etmesi büyük bir yenilikti. Bununla birlikte, oyunun belli sekanslarında kullanılan araçlar eklenmişti. Bunlar, ne yazık ki envantere eklenemiyordu ve oyuncu ile düşmanlar arasında bariz bir hız dengesizliği sağlıyordu. Bu ve bunun gibi birkaç eksiği yine vardı. Mekanik kısmı sorgulanabilir ancak hikâye açısından oldukça başarılıydı. Görsel üzerinden anlatım tasarımı muğlakta bırakmıyor, başı ve sonu belli olan ve gayet anlaşılır hikâye sunuyordu.

REANIMAL’a giden yol ve tasarımsal kararlar: Değişim her zaman iyi midir?

Uzun lafın kısası: Stüdyo, daima kendi ruhunu koruyarak mekaniklerini geliştiriyor ve teknolojilerini katlama yolunda hareket ediyordu. REANIMAL da bunun yansıması olmuş. Başka bir stüdyo tarafından yapılan ve benzer mekanik geliştirmeleri barındıran Little Nightmares III ile REANIMAL‘ı doğrudan karşılaştırmayacağım ama ister istemez cebimde taşıdığım bir örnek olduğu gerçeğini de değiştirmiyor. Peki, REANIMAL ile stüdyo ne kadar başarılı bir dönüş yapmış? İşte, tüm mesele bu.

REANIMAL, iki kardeşin yaşadıkları adadan kaçma ve bu süreçte kaybolan arkadaşlarını arama yolculuğunu anlatıyor. Bu sefer size yalnızca yapay zekâ eşlik etmiyor. Dilerseniz arkadaşınızla oyunu iki kişilik deneyim hâline getirebiliyorsunuz.

Geliştiricilerin diğer oyunlarındaki ruhu kısmen korunuyor: Karakterlerimiz, diğer oyunlardaki karakterlerimize göre biraz daha uzun. Ancak tehlikeli yaratıklarla oranımız yine ortaya oldukça fark koyuyor. Hikâye bu sefer yalnızca görsel bir anlatımla sunulmuyor, karakterlerimizin ağzından dökülen sözcüklerle de sarf ediliyor. Bu yaklaşım; stüdyonun belirsiz hikâye anlatımını görsel ve sembolik anlamla sınırlamıyor, hikâyenin içerisine doğrudan karakterlerin ruhunu da katıyor.

Vücut korkusu ve grotesk teması, bu oyunda da varlığını sürdürüyor. Özellikle çocukları ve çocuk trajedilerini ele aldığı bariz tasarım seçimleri; kişisel olarak oyunda gerilmemi, hatta yer yer tiksinmemi sağladı. Stüdyonun en iyi yapabildiği iş, gerilim atmosferini görsel ve işitsel olarak oyunculara yaşatabilmek. Ancak işler bununla sınırlı kalmıyor. REANIMAL, stüdyonun atmosferik ruhunu korurken mekanik anlamda büyük değişime gidiyor.

Little Nightmares markasının mekanik olarak öncelik verdiği platform ve bulmaca yapısı, Reanimal ile birlikte yerini neredeyse tamamen gerilim ve macera türüne bırakıyor. İki düğmeden hangisini ilk açacağınızı seçmenizin gerektiği ve ikisine ulaşmak için aşılması gereken köprü benzeri yol süreci, oyundaki bulmaca ve platform kısımlarını neredeyse başlı başına özetliyor. Yaratıklardan saklandığımız anların bile çizgisel hareket üzerine olması, oyuncuyu karar sürecinin geriliminden arındırıyor. Bu da herhangi bir kovalama üzerine kurulu hayatta kalma korku adrenaliyle aynı etkiyi sağlıyor.

Yaratıkların çarpık vücutları ve beklenmedik anlarda gelişleri yine oyuncuyu gafil avlayabilir. Özellikle de yemek sofrası kısmında bunu yakalayabileceklerini düşünüyorum. Farklı yönelmelerle saklanma alanlarını kontrol eden düşmanlar, konseptte korkutucu duruyor. Ancak oyunun tek gerçekten gerilim yaratabilecek yerinde yine yapay zekâ dostumun önden hareket etmesi, bu sürpriz yapıyı ve gafil avlanma olasılığımı da ortadan kaldırdı. Telaşla gerilim duygusuna kapılmama zaman dahi vermeden rahatlamama sebep oldu.

Çarpıcı hikâyesi ve ürpertici atmosferi, dinamik ve çizgisel yapısıyla arafta kalıyor

Sanatsal açıdan tasarımlar güzel, yazıda konsept olarak da kesinlikle beğendim. Animasyon filmi olsaydı oldukça ürpertici olurdu. Ama tek başıma oynarken gerilmek yerine düşündüğüm şeyler maalesef ki bunlar oldu. Ayrıca bu oyunda yapay zekâ dostumun elini tutamıyorum. Gülmeyin! Bence çok tatlı bir mekanik ve şahsen yokluğunu oldukça hissettim. El ele tutuşma mekaniği acilen geri gelsin, lütfen!

Fazlaca korku oyunları tüketen birisi olarak, bu hisse alıştığımı ve artık yalnızca psikolojik gerilim sağlayan örneklerde korktuğumu gözlemledim. Little Nightmares, bu konuda benim için başarılı örneklerden bir tanesiydi. Aynı stüdyonun ürünü olduğu için REANIMAL‘da da bu beklentideydim. Ancak benim gibiyseniz oyundan beklentinizin korku unsurlu bir macera deneyimi olması çok daha doğru olacaktır. Tabii, bu kısmı böyle yüzeysel bir şekilde geçmeyeceğiz. Biraz da muhtemelen neden böyle bir karar aldıklarını, alınan yolu ve sonuçlarını konuşalım.

Reanimal, stüdyonun Little Nightmares II‘deki başarısının ardından iki kişilik bir deneyim olarak merkezleniyor. Oyun, sizi bazı örnekler gibi yalnızca iki kişilik bir deneyimle sınırlamıyor. Dilerseniz Friend’s Pass ile arkadaşınızla oynayabileceğiniz gibi tek başınıza da bu ürkütücü serüvene atılabilirsiniz. Henüz iki kişi oynama fırsatı bulamadığım için tecrübem tek kişilik oynanışla sınırlı. Mantıken, bu oyunun iki şekilde de akıcı ve sorunsuz bir oynanış sunması gerekiyor. Beklentimi de ona göre ayarladım.

Stüdyonun her oyununda yeni mekanik eklemesi ve hâlihazırda olanı geliştirmesi sebebiyle iki kişilik bir oyun elbette ki olasılık dahilindeydi. Fakat sistem ne kadar doğru işliyor? Gelin, bakalım.

Oyun, korku atmosferini ve iki kişilik dinamik hareketleri kapsayacak bir seviye tasarımıyla kurgulanmış. Kamera daha geniş bir alanı çerçevesi içerisine alıyor ve sanatsal açı geçişleriyle atmosferle bütünleşiyor. Ancak bu dinamik yapı, karakterden ziyade mekân odaklı hareket ettiği için sert kamera geçişleri yer yer sorun yaratıyor.

Her ne kadar çizgisel ilerlese de stüdyonun kendisine özgü puslu renk paleti, bu sefer gidişatı gözden kaçabilir kılmış. Bu durum, herhangi bir karmaşıklık ya da uğraş içermeyen bir oynanışta ister istemez göze çarpıyor.

Oyunun ana mekaniklerinden birisi hâlini alan tekne sekansı, devamlı tek bir tuşa basarak uzun bir yol almanız gerektiğinde yorucu olabiliyor. Teknenin hareket sisteminin kamera eşliğinde sorun çıkartabilmesi de cabası. Oyunda maalesef sorun yaşadığım çok yer oldu. Karakterlerimin hareketleri, düşmanların hareketleri… Uzaktan böyle sessizce düşmanlarla bakışmak pek korkunç olmuyor, hâliyle. Harekete geçin! Buradayım! Aloo?

Hatalar oyunun dinamikliğine, tek kişilik oynanışsa oyuncuya ket vuruyor. Koca koca alanlarda savrulup duruyoruz. Bir elimizi tutan yok!

Oyun ilerledikçe mayınlardan kaçma ya da yaratıklara mızrak atma gibi tekne içi etkileşimler, çeşitliliği arttırıyor. Ancak Little Nightmares II‘ye tezat hem yaratıkların hem de yardımcı karakterimizin yapay zekâsında büyük bir düşüş gözlemledim. Bunun bir kısmının hata, bir kısmının da tasarım seçimi olduğunu düşünüyorum.

Dürüst olmak gerekirse; REANIMAL, stüdyonun konsept tasarımı açısından Little Nightmares markasında temelini attığı grotesk yapının üstüne yalnızca hayvansal ögeleri eklemekle sınırlı kalmış. Hikâyeyi merkeze aldığımızda tasarım seçeneklerine ne kadar detaylıca karar verildiği anlaşılıyor. Bu konuda tebrik ediyorum.

Ancak bütüncül olarak ele aldığımızda; bir oyunu temel olarak oyun yapan mekanikler, burada daha çok anlatıya hizmet etmek üzere sahne boyunca dağılmış. Bu da yüksek tempo ve çizgisel ilerleyiş içerisinde etkileşimlerin çabuk tekrara düşen bir hâl almasına neden oluyor. Çünkü REANIMAL, bir hayatta kalma korku oyunu değil ama öyle gibi davranıyor.

Oyunun iki kişilik yapı üzerine kurulu olduğu her hâlinden belli oluyor. Tek kişi oynamaya çalışmak, korku ögesini sağlayan asıl şey oldu. Bir taraftan tekneyi sürerken bir taraftan da diğer karakterin görüş açısını ayarlayıp mızrağı hızlıca savurmam gerekiyor. Ya da ince taşlar ve kalaslar üstünden birbirimize bağlı hâlde geçerken ne ben ne de yapay zekâ dostumun aşağı düşmemesi gerekiyor. Bunun tek kişilik oynanışta nasıl gıcık bir hâl alacağının öngörülememiş olması, kafamda soru işaretleri oluşturdu.

Büyük ama boş alanlarda düşünmeye gerek kalmadan otomatik hareket etmek ve bu tarz sebeplerle ölüp durmak oyunun temposunu sekteye uğratıyor. Ve çok sıkıcı bir hâle getiriyor. Çok ama çok sıkıcı…

Little Nightmares II’deki porselen bebek düşmanların neredeyse aynı tasarımındaki külleşmiş çocuklarla uğraşmak hiç taze bir deneyim gibi hissettirmedi. Işık kaynağımızın ve silahımızın artık envantere koyulabilir ve daimi olması, dinamik seçime uygun bir yaklaşım olmuş. Ancak genel etkileşimlerde olduğu gibi onda da ilk tıklamalarımda karakter hareketimi dikkate almıyor ve bundan ötürü manevram sekteye uğrayabiliyordu.

Dövüş mekaniği oldukça akıcı ve keyifli olmuş. Bunu kesinlikle geliştirmişler. Ancak oynatacağım karakteri seçemiyorum ve yol arkadaşımın temel etkileşim görevlendirmelerini bile yapamaması gibi hatalar, genel etkileşimi oldukça basite indirgiyor.

Hayatın döngüsüne sanat merceğinden çarpık bir bakış

Daha önceki örneklerde çoğunlukla yakın dövüş odaklı araçlarımız, bu sefer mızrakla birlikte büyük bir değişime uğruyor. Tabii, bu yalnızca bizimle sınırlı değil. Mızraklı düşmanlara selam deyin! Başlı başına harika bir etki sağlıyor diyebilir miyim? Hayır. Ama bu tasarım seçiminde varlığı, doğru hissettirdi.

Stüdyonun önceki oyunlarıyla karşılaştırmadan, bu oyunla sınırlı seviye tasarımı rahatsızlıklarım da var. Önerilen karanlıkta atmosfer oldukça güzel ancak göremiyorum! Bu başıma ilk defa geldi. Her zaman önerilen ayarda oynarım ve böyle bir sorun hiç yaşamamıştım. Oyunun başından itibaren alakalı alakasız her yere konan delikler, devamlı ölmene sebep olabiliyor. Yani, platform türü; önüne çıkan delikten zıplamakla sınırlı bir yapı değil. Öyle olsa bile bir zahmet kör noktaya, oyunun ta alt kamera kısmına kadar yerli-yersiz delikleri yerleştirmeyin!

Oyunun çoğunun arkaya doğru kapsamlı hâle gelmesindense platform mekaniklerinin korunarak üç boyutlu illüzyon yaratılmasını tercih ederdim. Olabildiğince nesnel bakmak istiyorum ama konsept açısından Little Nightmares III‘ün yaklaşımını bu konuda çok çağ açıcı bulmuştum. REANIMAL‘ın aynı ruhu neredeyse kökten değiştirilmiş bir yaklaşımla bizlere sunması, her zaman değişikliğin güzel olmadığının bir örneği oldu.

Yaklaşık 4-5 saat süren oynanışta önceki oyunlarını çok seven beni bu hâle getirmesi, oyun hakkında sorgulayıcı bir yerde durmama neden oldu. Evet, görseller şahane: Gerçekçi ve çarpık dünyasını teknolojiyle ince bir çizginin arasında konumlandırmış ve sahneleri adeta ışık gösterisi yaparak bizlere sunuyor. Ancak bu kişisel olarak deneyimimi harika yapmaya ne yazık ki yetmiyor.

REANIMAL‘ı bir gün mutlaka iki kişilik versiyonuyla da oynayacağım. O zaman düşüncelerim nasıl olur, bilemiyorum. Belki bu sefer “Hata Bulma Kraliçesi” unvanımı bir kenara kaldırır ve bundan daha eğlenceli bir tecrübe yaşarım. Oynarken; bir taraftan, iki kişi oynandığı takdirde gerilim unsurlarının nasıl bir değişime uğrayabileceğini düşünüp durdum. Çok değişime uğramaz gibi geliyor. Hatta daha dinamik hâle geleceği için çok daha çabuk bitebilir. Bu sefer kısalığı daha da göze çarpar ve yakınma sebebi hâlini alabilir. Ayrıca Little Nightmares II‘deki gibi REANIMAL‘da da karakterlere takabildiğiniz maske çeşitleri mevcut. Bunları oyun içerisinde bulabiliyorsunuz. Aynı zamanda da gizli bir şeyler için de etrafa biraz göz atabilirsiniz diyeyim. Farklı son filan vardır belki… Kuşlar söyledi.

Benim düşüncelerim bu şekildeydi. Yeni gelecek bölümler nasıl olur ve geliştiriciler ileriki oyunlarda nasıl bir yol izler, bilmiyorum. Ancak REANIMAL‘ın şu anki hâliyle pek benlik olmadığı aşikâr. Yine de; hatalar giderildiği takdirde, birçok kişi için fena olmayacak bir korku temalı macera deneyimi olabileceğini düşünüyorum. Yalnızca oyunu açarken korku nüansından beklentinizi doğru ayarlamanız önemli. En güzel deneyim iki kişilik hâli gibi duruyor. Bu yüzden alırsanız mutlaka arkadaşınızı dürtmeyi unutmayın! Ve umarım tek kişilik oynanışın da keyifli olması için gerekli düzenlemeleri yaparlar. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. Bir sonraki yazıma kadar görüşmek üzere, iyi oyunlar! Sağlıcakla kalın.