People of Note İnceleme

People of Note’un PC inceleme kopyası, Annapurna Interactive tarafından Atarita’ya gönderilmiştir.

Müziğin sakinlerine selam olsun! Bugün sizlerle oldukça renkli bir maceraya yolculuk ediyoruz: Sıra tabanlı dövüşleri müzikal sevdayla buluşturan People of Note, radarımıza yakalandı. Diyalog sürecini görsel roman stiliyle gerçekleştirmesi gibi farklı sanat stillerini harmanlayan bu oyun ilginizi çektiyse, doğru adrese geldiniz! Aynı sebeplerle bugün sizinle Cadence‘ın hikâyesini incelemek üzere buradayım. Akorlarınızı düzelttiyseniz, müziğimize başlayalım.

Müzikle yönetilen bir dünyada, Pop’un süperstarı olmayı hedefleyen idealist bir kadının kuralları yıkan yolculuğu

People of Note, tamamen müzik odaklı bir dünyaya bizleri davet ediyor. Hikâyemiz, Pop şehrinde idealist bir şarkıcı adayı olan Cadence ile başlıyor. Herkes tarafınca tanınır hâle gelmek için görünür olmanız şart. Bunun anahtarı şarkı yarışmasında saklanıyor. Ancak hikâyenin başından itibaren yalnız müzik değil, genel olarak eğlence sektöründe sıkça rastladığımız sorunların burada da geçerli olduğunu görüyoruz.

Herkesçe sevilen fakat müzikten ziyade görsellik satan müzik grupları, Pop dünyasını domine etmekte. Gerçekten müzik ve sanat adına iş yapan kişilerin yükselmesi oldukça zor. Çok da sürprizi bozmayalım, kısacası karakterimizin kariyer yolunun böyle kolayca ilerlemediğini söyleyerek kestirelim.

Her ne kadar karakterimizin önü kesilmiş olsa da idealist birisi olduğu için hikâyemiz burada sona ermiyor. Şehrinin ve Pop kültürünün gidişatından hoşnutsuz olan karakterimiz, son çare farklı bir bakış açısı kazanıyor: Pop‘la başka bir müzik türü birleşirse, o zaman ne olur? İşte, yolculuğumuz da tam olarak burada başlıyor.

Oyunumuz genel olarak basit eğlence diyebileceğimiz şekilde dizayn edilmiş. Kısmen açık dünyası, neredeyse tamamen çizgisel bir gidişat izliyor. Karakter geliştirme menümüz de dövüş sekanslarımız da bize komplike bir yapı sunmuyor. Herhangi bir oyuncunun kolayca anlayabileceği düzeyde minimalist bir tasarım tercih edilmiş. Bu hâliyle sıra tabanlı aksiyon türüne aşina olmayan kişilerin de rahatlıkla oynamasına müsaade veriyor.

Pop, rock, rap, elektro ve daha nice tür, kendi şehriyle oyunun dünyası içerisinde bir yer kazanıyor. Oyun, müziği tamamen yaşam biçimi olarak ele almış ve şehir yapısı buna göre tasarlanmış. Her şehrin insanı kendi müzik türünün kültürünü taşıyor. Buna göre hareketleri, kıyafetleri ve renk paleti gibi nice etken de değişiklik gösteriyor. Bunlardan bağımsız, arada Kelt halk müziği gibi müziklerle donatılmış ara bölgeler de bulunuyor. Tam olarak böyle mi geçiyor, emin değilim ancak dinlerken bana bunları anımsattılar.

Oyun tekdüze bir seviye tasarımı ile ilerlemiyor. “Her yeni bölgede bizi neler bekleyecek?” düşüncesiyle oynamak, işin eğlenceli kısımlarından birisini oluşturuyor. Sanatsal kısımları mekansal tasarımlarda da incelemek mümkün. Basit modellemeler, her ne kadar kimi oyuncuya cazip gelmese de ışıklandırma ve renk paletleriyle bütüncül şekilde göze hitap eden bir manzara sunuyor. Çoğunlukla yaşayan bir dünyada gezindiğimiz süreçte bizi çevreleyen insan modellerinin sınırlılığı ve onlarla konuştuğumuzda çizimlerinin bambaşka bir tasarımla ortaya çıkması gibi zıtlıklar da mevcut.

Oyunun tasarım seçimini şöyle özetleyebiliriz: Bölgede gezindiğimiz süreçte karakterimizin dinamik hareketine odaklı sabit kamerayla gideceğimiz alana hareket ediyoruz. Dinamik hareket odaklı sabit kamera beni rahatsız etmedi. Çoğu zaman daha sanatsal bir yaklaşım sunmuş ve bunu alan fark etmeksizin sağlayabiliyordu. Açık alan ve kapalı alanlardan oluşan, orta boyutlarda bölgelerle şehirlerimiz çeşitleniyor.

Oyunun yaşayan dünya atmosferi pek başarılı değil, ancak odağın da o olduğunu düşünmüyorum. Neredeyse çizgisel ilerleyen bir süreçte çevredeki birçok insanla etkileşime girebilmemiz ve bunun basit diyaloglarla gerçekleşmesi gayet yeterli. Vakit kaybını önleyerek hareket sürecini daha etkileşimli bir hâle getiriyor. Bir yerden bir yere devamlı yürüyerek gittiğimizi hesaba katacak olursak; ruhsuzluğuyla oyunu zedeleyebilecek unsur, bu şekilde kendini tamamlıyor. Genel üç boyutlu modellemeler çok uğraşa girilmeden çoğunlukla tekrar tekrar kullanılmış, ancak diyalog aşamasında her bir karakter özenle tasarlanmış.

Tasarım seçimleri başlı başına eksi-artı sebebi değildir. Neden-niçin yapıldığı ve amacında başarılı olup olmadığı asıl önemli unsurdur. Genel tasarımda hikâyemizde önemi olmayan karakterlerin üç boyutlu modellemelerinin basit tutulması, odağı Cadence‘ın hikâyesinde tutmak için oldukça mantıklı bir tercih. Özenilecek kısımlarda yeterince özeniyorlar. Ekran süresi birkaç dakikayı geçmeyecek bir karakterin tasarımı için bile öyle özenilmiş ki… bayıldım! Oyunun en başarılı bulduğum kısmı kesinlikle karakter tasarımlarıydı. Saç şeklinden tutun kıyafet seçimlerine ve renk paletine kadar her karakterin niçin öyle giyindiğini şehir kültürüyle bağdaştırabiliyorsunuz.

Her şehrin kendi müzik kültürüne göre şekillendiği, sanat yönü güçlü ama basit eğlence anlayışını koruyan bir dünya tasarımı

Örnek veriyorum: Rock şehri; Punk, Metal ve Grunge olarak alt gruplara ayrılmış. Her birinin tasarımsal farklarını gözlemlemeniz mümkün. Pek tabii bu Pop şehrinden gelen birisiyle Elektro Dans Müzik (EDM) şehrinden gelen birisini karşılaştırırken de gayet belli oluyor. Tabii ki de bazı seçimler sorgulanabilir. Ancak tüm bunlar neticede geliştiricilerin kendi tercihlerinden ötürü bu şekilde gerçekleşmiş. Müzik türünün kültürel oluşma şeklinden ötürü Rap şehrinin tamamen siyahilerle sınırlandırılmış olması gibi sorguladığım şeyler vardı. Aynı zamanda kültüre uygun şekilde Rap şehrinde tamamen altınla gösterişli bir şehir tasarımına gidilmişti.

Sanırsam oyun içerisinde müzik türlerine yer verirken kültürel oluşum şekilleri ve yüzeysel olarak yaşanılan sıkıntılara odaklanılmış. Rock şehrinde klasik rock ve diğer türlerin çatışması gibi konulara da değiniliyordu. Elektro Dans şehrinde sanatçıların başarılı iş ortaya koyma kaygısıyla “ışıltı” tüketmesi gibi sorunlar da konu dahilindeydi. Karakterimiz hikâye gereği her bir şehirde ilerlemeye çalışırken bu sorunlara tanıklık ediyor, kimi zaman da sorunun ta kendisiyle başa çıkmak durumunda kalıyordu.

Müzik demişken, tabii ki de buna değinmemiz şart: Her şehrin türüne uygun çalma listesi, bölüm süresince olduğu kadar dövüş sekanslarımızda da bize eşlik ediyor. Pop şehrinde K-POP gibi detaylı ayrımlara da yer veriliyordu. Hatta gerçekten Korece şarkı dinlediğiniz anlar oluyor. Rock şehrindeki detaylı ayrıma daha önce değinmiştim. Hâl böyle olunca EDM şehrinde de aynı şekilde bir yaklaşım bekliyordum. Öncelikle Pop ve Rock şehri doğrudan tür ismiyle adlandırılırken Elektro müziği alt tür ismiyle adlandırmaları başlı başına bir soru işareti, bunu dillendirmek gerek.

Elektro müzik şehrinin veletlerinin dahi Pop şehrinden gelen kızcağızımıza karşı adeta aşağılayıcı yaklaşması, bariz şekilde şehrin Pop‘tan ayrıldığını gözler önüne seriyor. Hâliyle böyle bir şehrin en popüler DJ’inden “Imposter” gibi bir şarkı çıkması bana absürt geldi. Elektro müzik kısmını biraz fazla yüzeysel ele aldıklarını düşünüyorum. Kötü bir şarkı değil, ancak oyun tasarımında dengesiz kaldığı aşikâr.

Vokal ağırlıkta Elektronik müziklerde bile ritim hiçbir zaman arka planda kalmıyor ve Pop‘tan ayrılan kısmı zaten bu konuda daha agresif olmasıdır. Tamamen partileme odaklı bir şehirde tabii ki de daha ritim odaklı şarkılar olmalı. Odaklanmak için yıllarca Elektronik müzik dinlemiş birisi olarak bunu söyleme hakkımın olduğunu düşünüyorum. Sözde saf Elektronik hâli böyleyken Pop’la birleşmiş hâli nasıl olacak?

Müzik odaklı eleştirim bittiğine göre, genel sanat tasarımından devam edebiliriz. Tabii ki de hikâye anlatımına biraz daha değinmek gerek. Hikâyemiz bize yalnızca seslendirme odaklı diyaloglarla sunulmuyor. Aynı zamanda bölümler içerisinde tamamen müzikal şekilde klipli anlatım da gerçekleşiyor. Seslendirme kalitesini diyalogda ve şarkılarda oldukça başarılı buldum. Araştırdığım kadarıyla her karakterin diyalog ve şarkı sesi ortak değil, ancak ortak olanlar da var. Hepsini ayrı ayrı tebrik etmek istiyorum.

Bize neredeyse yolculuğumuzun başından beri eşlik eden klasik rock’cı Fret Abi’mizin seslendirmeni hem diyaloglarda hem de şarkılarda ona hayat veriyor. Ancak şarkı söylerkenki ses tonunu duyduğumda oldukça afallamıştım. Biraz daha yaşını almış bir adamdan daha farklı bir ses bekliyordum sanırım. Bu tamamen kişisel beklentimdi, kötü değil. Kendi afallamamı bir kenara koyarsak, karakter tasarımıyla birlikte oyunun seslendirme kalitesi kesinlikle hakkını veriyor. Bazen diyalogları dinlerken bu hoşnutluğumu aralarda dillendirmekten kendimi alıkoyamadım.

Anlayacağınız, müziklerle veyahut müzikalle pek arası olmayan birisi bu oyuna şans vermek istemeyebilir. Saf bir sıra tabanlı aksiyon amacıyla da bu oyun tercih edilmemeli. Oyun zaten aksiyon anlarında bile size tam olarak aksiyon odaklı bir yaklaşım sunmuyor. Cadence‘la gezindiğimiz süreçte bulmacayla keşif ve dövüş sekanslarını harmanlayan yaklaşım, oyunun neredeyse tamamında varlığını sürdürüyor.

Bazı alanlarda özel bir eşyayı almak için, bazı alanlarda da oyunda zorunlu olarak ilerlemek için bölüme özel bulmacaları yapmanız şart kılınıyor. Bunun harici ek olarak tamamen bulmaca odaklı ve isteğe bağlı dövüşlerimiz oluyor. Bunları ikiye ayırabilirim:

Bir tanesinde size doğrudan bir soru soruluyor, siz de doğru cevabı içeren kuşa vuruyorsunuz. Diğerindeyse size oynamak için verilen karakter ve özellikleriyle belirlenen sınır içerisinde düşmanınızı alt etmeye çalışıyorsunuz. Bu, kart oyunlarında da örneğini gördüğümüz ve hoşuma giden bir bulmaca stilidir. Keşif sürecine hoş bir katkısı olacağını düşünüyorum.

Müzikal anlatımı ve geniş kitleye hitap eden hikâyesiyle belirli bir oyuncu kitlesine seslenen sıra tabanlı aksiyon-bulmaca deneyimi

Ancak bulmacadan kastım yalnızca bunlarla sınırlı değil. Oyunun genel olarak dövüş sekansları da neredeyse bir bulmaca gibi işliyor. Bize sunulan dörtlükteki karakter sırasına ve karakterlerimizin özelliklerine uygun hamleler yapmak zorundayız. Bu süreçte standart vuruşumuz, özel vuruşumuz, birleşim özelliğimiz ve dinlenme seçeneğimiz bulunuyor. Bu oyunda dövüş esnasında kullanabileceğiniz ek eşyalarınız yok ancak oyun zaten size öyle komplike bir yapı sunmuyor.

Biraz daha komplike olsun ister miydim? İsterdim. İki karakterde de dolduğunda aktif edebildiğimiz yüksek vuruşlu birleşim özelliğimiz haricinde de ortak hareketler yapabilseydik keşke. Ya da belli müzik türüne karşı zayıflık gibi ek etkenler de eklenebilirdi. Böylece farklılık göstermeye açık ve dinamik bir oynanış sunardı. Aksi takdirde devamlı aynı hareketlerin biraz değişiğini yapmak kesinlikle göze çarpıyor. Bu yüzden ne yapmalı? Beklentiyi doğru ayarlamalı! Aynen öyle.

Geliştiriciler tüm bu dediklerimizden arınmış, daha basit bir dövüş sistemini tercih etmişler. Hangi karakterinizin ne kadar vurduğunu bildiğiniz için dövüşler neredeyse tamamen can basma ve vurma döngüsünü takip etmekten ibaret kalıyor. Yani oyun boyunca neredeyse sadece canınızı ve özel vuruş puanlarınızı izliyorsunuz. Düşmanlar zorlaştıkça bu unsur değişmiyor ki, sadece eklentiye maruz kalıyor. Zorlu düşmanlar bir süre sonra farklı olmalarına rağmen fazlasıyla tekdüze gelmeye başlıyor.

Canı biten, yani düşen karakteriniz özel güçle kaldırmadığınız takdirde üç dörtlük sonrası yeniden ayaklanıyor. Özel vuruş puanınız da her dörtlük başı karakter başına bir artıyor. Karakter gelişimi ölme olasılığınızı azaltıyor olabilir, evet, ancak oyunu daha eğlenceli kılmıyor. Bende en azından öyle olmadı. Temposu kısmen inişli çıkışlı olsa da oyunu genel olarak monoton görürseniz daha sıkıntısız oynarsınız. Basit oynanış dövüş sekanslarında sorun çıkartmıyor, hatta başta ilgi çekici geliyor. Fakat oyunun süresi sebebiyle ilerleyen vakitlerde derinleşmeyen mekanikler, tekrar hissi oluşturuyor.

Biraz karışık anlatmış olabilirim ancak sistemi oldukça basit, bana güvenin. Asıl öncelik vermeniz gereken kısım, gezinti süresince elde ettiğiniz eşyalarla ve müzik taşlarıyla doğru donanımı gerçekleştirebilmek. Eşyalarınız sizin canınız ve savunmanız gibi genel karakter özelliklerinizi güçlendirirken; müzik taşlarınız, özel vuruşlarınızı oluşturuyor. Hangi karaktere neyi verdiğiniz, ne kadar güçlendirdiğiniz veyahut onları ne sebeple atadığınız gibi durumlar en önemli kısım.

Böyle anlattığıma bakmayın, oldukça basit bir şekilde ayarlamasını yapabilirsiniz. Oynarken bu konuda hiç sorun yaşamadım. Tüm bunları etraftan bulabilir ya da mağazadan alabilirsiniz. Ortak kullanabilen eşyalar olduğu gibi kişisel eşyalarınız da bulunmakta. Alım-satımda herhangi bir çıkmaza girmeyeceğiniz şekilde tasarlanmışlar. Eski ürünleri satarak para sıkıntısı yaşamadan ilerlemeniz mümkün. Ancak para birimi olarak plağı kullanan mağazalar için mecburen savaşmayı öncelik hâline getirmelisiniz.

Ne kadar savaş kazanırsanız o kadar o alanda geçerli olan plaklara sahip olursunuz. Bir savaş kaybederseniz bir plak kaybedersiniz. Merak etmeyin, çoğu dövüş oldukça kolay ilerliyor. Otomatik kaydetme özelliği her zaman sizi güvenceye alsa da istediğiniz her an kayıt alabileceğinizi de unutmayın. Bu büyük kolaylık sağlayacaktır. Kolaylıktan bahsetmişken, her an değiştirebileceğiniz zorluk seviyelerine de değinmekte fayda var.

Tamamen kişisel bir durum ancak oyunun dövüş sekanslarını zorlukla orantılı şekilde keyifli bulmadığım için daha kolay bir zorlukta ilerlemeyi tercih ettim. Tabii, dilerseniz zorluğu tamamen kapatabilirsiniz de. Oyun bulmaca zorluğu ve ritim tutma gibi özellikleri de tamamen oyuncunun inisiyatifine bırakıyor. Yani oyunun hiçbir alanında zorlanarak ilerlemek zorunda değilsiniz. Tamamen deneyim odaklı da oynayabilirsiniz.

Türe önceden aşina olmayan oyuncuları bile içine çekebilen basit oynanış, ilerleyen saatlerde monotonluk hissi yaratabiliyor

Hikâye, oynanışla birlikte ilerledikçe dallı budaklı bir hâl alıyor. Her bölgede en az bir tane bulunan bölüm sonu canavarları, normal şartlarda bize asıl sorun çıkartan unsurlar oluyor. Her biri kendine has tasarımı ve yeni bir mücadeleyle bizi karşılaştırırken zamanla da yarışmamız şart. Üç aşamalı zorluk süreci, bölüm sonu canavarını ne kadar geç yenersek o kadar güçlenmesine sebep oluyor.

Dürüst olayım: Diğer düşmanları kolaylıkla geçebilirsiniz ancak bölüm sonu canavarlarının yapısını tam olarak anlamak için muhtemelen bir kez kaybetmeniz gerekecektir. Bu üç aşamalı zorluk süreci, karakterlerinize doğru hamleleri yaptırmayı çözene kadar dolduğu takdirde son kaçınılmaz olabiliyor. Bunun sebebi de oldukça basit. Şimdi size oyunun eğlenceli bulduğum bir kısmına değineceğim.

Dörtlük sürecinde dövüşte kimin ne yapacağını takip edebildiğimizi söylemiştim. Düşmanların ne yapacağını önden görebiliyoruz ancak karakterlerimizde öyle bir durum söz konusu değil. Aslında öngörülemez değil ancak bunu sizin tahmin etmeniz gerekiyor. Açıklayayım:

Oyun genel olarak bize “Her karakter bir kez oynayacak, sonra da seçtiğin bir karakter bir kez daha oynayacak.” yaklaşımıyla hareket özgürlüğü sunuyor. Aksine sebep olacak bir özellik aktif değilse, karakter başına mutlaka bir hamle yapıyorlar. Buna göre strateji yapmanız lazım. Oyunun bu kısmı bence her zaman keyifliydi. Mesela, grubumda en çok vuran özellik Cadence‘taydı. Bu özellik, üç özel vuruş puanı harcayarak aktif oluyordu. Fret‘te takım arkadaşına iki özel vuruş puanı verebilen bir özellik vardı. Cadence‘ın puan durumuna uygun şekilde bu döngüyü her zaman ayarlıyordum.

Dövüş süresince strateji yapmamızı gerektiren tek durum bu olmuyor. Az önce dediğim şeye dikkat ettiyseniz altını çizmek isterim: Dörtlüğün sıralamasını etkileyebilen özel güçler de oluyor. Bunlar size artı ya da eksi sağlayabilir. Bazıları dörtlüğün o bölümünde hasar yapacak bir saldırı yapmanızı önleyebilirken bazıları da o bölmedeyken +1 özel vuruş puanı harcamanızı gerektirebiliyor. Mecburen dövüş stratejinizi de ona göre ayarlıyorsunuz. Çok da sürpriz bozmak istemem, o nedenle bu şekilde üstü kapalı konuşuyorum. Tüm bunlar bir yana, farklı karakterlerin birleşim güçlerinin farklı amaçlara hizmet etmesi de güzel bir detaydı.

Yüksek potansiyeline rağmen bazı tasarım tercihleri, uzun oynanışta göze çarpmaya başlayan yüzeysel bir deneyim sunuyor

Bu değindiğim ögeler sizi heyecanlandırmış olabilir ancak bunların çoğu oyunun ilk saatlerinde bizlere sunulmayan özelliklerdi. Her şehir yaklaşık 2-4 saat arası vaktinizi alıyor diyebilirim. Bunun büyük bir kısmı her yere yürüyerek gitmenizle ve dövüşmekle geçiyor. Dövüşmekten yana sıkıntım yok ancak size kolaylık sağlayacak bir harita sunulmamışken bazen nereye gideceğinizi tasarım içerisinde öngöremeyebiliyorsunuz. Devamlı yürüyerek şehrin bir ucundan bir ucuna koşma gibi durumların oyuna ekstra eğlence kattığını düşünmüyorum. Bunu kolaylaştırmak mümkün.

Hâlihazırda bünyesinde farklı sanat tasarımlarına yer veren bir oyun olduğu için bu kısmı kağıt üzerinde parçalara bölünmüş bir şehir haritası sunabilirlermiş. Adımımızı attığımız gibi haritayı elde etmesek bile tasarımsal olarak nereden sonra elde edilebileceğini kestirmek zor değil. Tıklamalı harita üzerinden kolay hâle getirilebilirmiş. Diğer türlü bu kısım oldukça tempoyu oldukça bozuyor ve bahsettiğim ögeler harici pek değişikliğe uğramayan savaş sekansları içerisinde oyunu sıkıcı olmaya müsait hâle getiriyor.

Clair Obscur: Expedition 33‘den zaman zaman esinlenmiş olabileceğini düşündüğüm ögeler, olumsuz anlamda göze çarpmıyor. Ancak dövüş sekanslarında tema harici de biraz daha müziğin işlevini görebilmek isterdim. Saldırıdan kaçınamamak, çoğu sıra tabanlı aksiyon oyununda gördüğümüz bir şey. Hadi, ona bir şey demiyorum.

Saldırıyı daha yüksek hasarlı yapmamız için vaktinde vurmamızı gerektiren ritim mekaniği fazlasıyla basit kalmış. Belki oyun ilerledikçe o kısımda arttırmaya gidilebilirdi. Her ne kadar yeni özellikler eklenip dursa da oyunun temposu genel olarak aynı gittiği için zaman geçtikçe aynı heyecanı gösterememeye başladım.

Hikâye genel kitleye, özellikle de gençlere hitap edecek düzeyde sunuluyor. Pop şehri birazcık turnusol görevi görebilir ancak merak etmeyin, o düzeyde ilerlemiyor. Daha çok mizah ağırlıklı diyaloglarla ve karikatürize abartmalarla donatılıyor. “KPop Demon Hunters” animasyon filmini bitirecek sabrı gösterememiş birisi olarak bu oyunu oynarken sorun yaşamadım, öyle söyleyeyim. Ama o filmi sevdiyseniz bu oyunu da kesinlikle seversiniz.

Hikâyesi ilgi çekici, sürprizi bozmadan yenilemek isterim. Hâliyle merak ettirmeye ve ilerletmeye de oldukça müsait. Yalnızca müzik odaklı bir içerikte basit eğlence deneyimi olmayı sürdürdüğü için her tarzda insanın tam memnuniyetle ayrılacağı müsaitlikte olmamış.

Bünyesinde farklı müzik türlerine ev sahipliği yapması ve bunu belli bir düzeyde oldukça kaliteli bir şekilde bizlere sunabilmesi oldukça iddialı. Özellikle de küçük bir ekipten böyle bir oyunun çıkması ekstra takdir gerektiriyor bana kalırsa. Ancak her bir müziği tek başına ele aldığımızda hepsinin tür içerisinde oldukça başarılı bir niteliğe sahip olduklarını söyleyemem. Yine de hakkı yenemeyecek kadar birçok kaliteli müziğe sahip. “Mashup” klibine bakmanızı öneririm. Bu da basit eğlence odaklı bir oyun olduğunu gözümde kanıtlar nitelikte. Bu şekilde değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum.

Benim deneyimim bu şekildeydi. Karakter tasarımlarını incelemek ve hikâyeyi takip etmek oldukça keyifliydi. Zaman zaman bulmacalar da hoşuma gitti ancak oyunun yavaş açılması mı dersiniz, fazlaca uzun sürmesi mi dersiniz, kendi adıma ortalama bir eğlenceyle sonuçlanmasına neden oldu. Kötü olduğunu düşünmüyorum. Ancak daha iyi olabilir miymiş? Kesinlikle.

Sıra tabanlı aksiyon mekaniğine sahip, müzik temalı ve bulmaca odaklı basit eğlenceli bir oyun arıyorsanız belki de People of Note sizin için mücevher niteliğinde olacaktır. Bu niteliklerin insanı değilseniz, yani daha derin ve dinamik bir oynanış arıyorsanız, biraz daha temkinli yaklaşmanızı öneririm. Tüm bunlara dikkat ederek oynarsanız umarım keyifli bir tecrübe yaşarsınız. Kafanızdaki soruları yanıtladığımı umuyorum. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. Bir sonraki oyuna kadar görüşmek üzere! İyi oyunlar, sağlıcakla kalın.