MIO: Memories in Orbit İnceleme

MIO: Memories in Orbit’in PC inceleme kopyası, Focus Entertainment tarafından Atarita’ya gönderilmiştir.

Selam! Bugün sizlerle daha önce ön incelemesini yapmış olduğum MIO: Memories in Orbit‘e bakacağız. Ön incelememde oyunla ilgili ilk izlenimimi sizlerle paylaşmıştım. Bu yazımda tam sürümünün bende bıraktığı hisleri net bir şekilde aktarmak için buradayım. Metroidvania türünü seviyorsanız ya da oyuna yalnızca sanat tasarımından çekildiyseniz bile durun. Doğru adrestesiniz. İncelemeye mutlaka göz atın derim. Bakalım, bu minik dostumuzu bekleyen devasa dünyada ne tarz hikâyeler saklıymış? İyi okumalar dilerim!

Minicik bir baş belası, bozulmaya yüz tutmuş koca bir gemiye karşı

Douze Dixièmes stüdyosu daha önceden “Shady Part of Me” oyunuyla radarıma girmişti. Basit platform ögeleri, gölge ile fiziksel beden aracılığıyla sanatsal ve duygusal bir görsel anlatımda harmanlanıyordu. Oyunlarda eğlence kadar sanat yoğunluğuna da önem veren birisi olarak keyif aldığım bir deneyimdi. Tabii, dış gözle bakınca 15’ten daha az kişi sayısına sahip ekibin MIO‘ya geçişlerini oldukça iddialı bulabilirsiniz. Üstelik oyun motorlarını da kendileri yaptığını biliyor muydunuz? Platform konusunda hâlihazırda deneyimi olan ekip, becerilerini aksiyonla birleştirerek bizlere yine sanat ağırlıklı bir hikâye vadediyor.

Sulu boya sanatı, tamamen sentetik yaşam formundan oluşan bir gemiyi resmediyor. Süzülen altın tutamlarımız ve proporsiyonumuz her ne kadar insan dışı bir varlık olsak da kız olduğumuzu güzel yansıtmış. Kafamızın arkası sarı kristal parçalarıyla yarık, yüzümüzün ortasında kocaman mekanik bir göz var. Bunlara rağmen Mio‘nun tasarımı şirin duruyor ve bu oldukça hoşuma gitti. Tüm bu saydığım sebeplerden ve emeklerinden ötürü stüdyoyu tebrik etmek istiyorum.

Tamamen sentetik canlılardan oluşan gemi, her ne kadar insan dışı bir izlenim verse de içinde bizi bekleyen hikâye bir o kadar bizden. Oluşum neredeyse yok olmak üzereyken maceramıza başlıyoruz. Birçok robot hayatını kaybetmiş, ardında kalanlar ya zihinleri çürüyerek bilincini yitirmiş ya da şans eseri korunuyorlar. Geminin ayakta kalmasını sağlamak için görevli İnciler bulunuyor: El, Göz, Kalp, Nefes ve Omurga. Bunların hepsi, geminin farklı bir bölgesini yönetiyor ve böylece belli bir düzen içerisinde hayatlarını devam ettiriyorlar.

Başladığımız gelecekte işlerin ne yazık ki planladıkları gibi gitmediğini görüyoruz. İncilerin ne kadarı hayatta ve neler yapıyorlar bilmiyoruz. Amacımız her birine ulaşmak ve geminin yeniden kalkınması için ne gerekiyorsa onu yapmak. Küçük hâlimizle gerçekten boyumuzdan büyük işlere bulaştığımız bariz olan bir yolculuğa koyuluyoruz. Birçok farklı mekan, mekana özel çeşitli düşmanlar ve engeller ile bölüm sonu canavarları bizleri bekliyor.

Mio, kendi hâlinde oldukça narin bir canlı. Yolculuğa ilk çıktığımız anlarda bunu kolaylıkla fark edebiliyorsunuz. Tek vuruşluk canını kalkan birimleriyle koruyoruz. Oyun içerisinde kendinizi iyileştirme özelliğiniz bulunmuyor. İyileştirme bölgelerine gitmeniz ya da kayıt noktalarına ulaşmanız gerekiyor. İyileştirme bölgelerinde eğer ücretsiz hâle getiren modu takmadıysanız kalkan birimi başına para harcıyorsunuz.

Oyunun ilk anlarında bu durum biraz dert hâline gelebiliyor ama kısa süre sonra alanların bağlantılarını açtıkça sorun olmaktan çıkıyor. Ölseniz bile kolayca gideceğiniz bölgeye geri varabiliyorsunuz. Kayıt noktalarındaki Gözcüleri bulursanız hızlı seyahat özelliğini de açıyorsunuz. Bu tarz bir mekanik seçimi için seviye tasarımlarını çoğunlukla uygun buldum. Genel olarak acımasız ya da cezalandırıcı bir süreç sunmuyor.

Oyunun ödüllendirici yapısı daha çok keşif ve platform ağırlıklı: Türe sadık bir örnek olmuş

Zorlayıcı dövüş sekanslarına karşın oyun, platform ve keşif ağırlıklı bir yapıya sahip. Her bir yeni özellikle tekrar tekrar bölgeleri dolaşmanız için sizleri teşvik ediyor. Mio yapı olarak dinamik bir karakter olduğu için dövüşler alışana kadar sinir bozucu olabilir. Yetenekleri, seviye tasarımıyla birlikte çoğunlukla havada saldırılar yapmaya teşvik ediyor. Bizlere sunulan spesifik alanlar harici çevresel temaslarımız çoğunlukla aleyhimize işliyor.

İleri atılarak savrulduğumuz kristal, vurduğumuzda enerjimizi yenileyen çiçek gibi zaman zaman platform sekanslarında da kullanılan ürünler ise hareketlerimizin yapı taşı. Oyunlarda hızlı hareket etmeyi seven birisi olarak Mio‘nun dinamikliğini oldukça eğlenceli buldum. Modların bazılarının kalkan azaltma ya da iyileştirme alanını kullanamama gibi eksilerle gelmesi de hoş bir çeşitlilik katmış. Dövüşlerde ve keşiflerde farklı donanımlar edinmeniz için sizi teşvik ediyor.

Aramızda kalsın, oyunun birden fazla sonu var. İlk sonu elde etmeniz yaklaşık 20 saat alacaktır. Oyunun daha uzun sürmesini beklediğim için platformların aniden daha cezalandırıcı bir hâl alması kafamı karıştırmıştı. Satıcımızdaki bazı ürünleri almamız, topladığımız eski motor çekirdeği ve para birimimize bakıyor. Para birimi olan sedefler, kristal hâline çevrilmezse öldüğümüzde yok oluyor ama merak etmeyin. Toplanması çok basit. Kristal hâline çevirebildiğiniz alanlar mevcut. Bununla birlikte kristalleri keşif sırasında da bulabiliyorsunuz. Merak etmeyin, yaratıkların üstünden kristal hâlinde düşmesini sağlayan mod da var.

Keşiflerden bahsetmişken, bu eski motor çekirdeklerini ve savunmamız için dört tanesini birleştirdiğimiz kalkan parçaları gibi ürünlerin çoğu; platform bölgelerinden elde ediliyor. Bazılarını alanın içerisinde bulabilmemiz mümkün olsa da çoğunu bu özel bölgelerden elde ediyoruz. Bunların hangileri yeni bir yer açacak, hangileri böyle bir ürün sağlayacak, emin olamıyorsunuz. Bazıları yalnızca daha önce keşfettiğiniz alana yeni bir yol açabiliyor. Hata payı olmayan platform sekanslarında, alternatif yolların ödüllendirici olmaması tasarımı anlamsızlaştırıyor. Öyle olup olmadığını yapana kadar anlayamıyorsunuz. Nereden ilerleyeceğinizi bilemediğiniz bir durumda çözüm olarak buna başvurursanız sinir bozacaktır.

Mio‘nun yetenek gelişimleri neredeyse oyunun başlarında sona eriyor. Daha sonra topladığınız farklı çeşitte modlar, saldırı güçlendirme ve kalkan parçalarıyla kendinizi geliştirmeye devam ediyorsunuz. Yeteneklerimizin çoğu saldırı odaklı ve maalesef platformda bahsettiğim çeşitliliğin de çoğunluğu vurma etkileşimiyle gerçekleşiyor. Hâl böyle olunca oyunun ilk sonuna doğru bir ara sadece platform yapıp durmak tempoyu dengesizleştirdi. Metroidvania oyunlarında gezinmeyi çok severim. Biraz bölüm sonu canavarlarıyla uğraşırım, sonra canım sıkılırsa gezmeye devam ederim. Yani anlayacağınız, bana hitap etmiyor değil. Ancak muhtemelen siz oynarken gelecek birtakım hata düzeltmeleriyle giderilecek sorunlar, platform sekanslarında canımı çok sıktı.

Mio’nun dinamik yapısı havalı mekanikler sağlıyor. Havalı derken gerçekten havalı… Ya da havada mı demeliyiz?

Kırmızı tehlikeli bitki alanı neredeyse tüm platform sekanslarında gördüğümüz bir engel. Genelde alanın çoğunu sarmalıyor ve onunla temas etmemiz bizi öldürüyor. Bazı seviye tasarımları neredeyse hata payı bırakmadan, elimizdeki tüm yetenekleri kullanacak şekilde kurulmuş. Zıplayacak, süzülecek, enerji almanızı sağlayacak çiçeğe vuracak ve belki de ondan aldığınız ivmeyle bir duvara ancak tutunarak sıçrayacaksınız. Kırmızı bitki alanının hasar noktası ön görülebilir değil. Bazen alanın en uç kısmında durabiliyorsunuz, bazen henüz değmemiş gibiyken bile içerisine çekilebiliyorsunuz. Mio‘nun yeteneklerini çözdüğünüz takdirde geçmesi kolay platformlar olsa da birtakım hatalar bunu gıcık bir deneyime çevirebiliyor.

Eğer canlarınız bitmediyse oyun sizi o bölge için en yakınında olduğunuz kayıt alanına geri gönderiyor. Bu da genelde en son üstünde durduğunuz düz alan hangisiyse o oluyor. Bunun kullanımının en önemli olması gereken yer platform kısımlarıyken asıl sorunu buralarda yaşadım. Hata payının en az olduğu sekanslarda bunun kullanılmadığını gördüm. Karakterimiz çok geriden başlıyor ve bu da basit hareketleri bile gıcık hâle getiriyor.

Bir platform sekansında kırmızı bitki alanının ortasında doğup durduğum için çok canım olmasına rağmen öldüm. Benzer şekilde, kaçışa dayalı bir bölüm sonu canavarıyla mücadelemin sonlarına doğru oluşan hız dengesizliği; çözümü öğrenmeye değil, şansa dayalı hâle getirmişti. E bu kadarı da keyifli değil. Oyunun size sağladığı hiçbir kolaylık bu durumlarda size destek olmuyor. Oyuna en çok ara vermek istediğim ve gözüme çarpan durumlar bunlar oldu. İlki bariz, ötekinin de hata kaynaklı oluştuğunu düşünüyorum. Umarım düzeltirler ki burada belirtmiş olayım.

Tabii, platform kısımları yalnızca bunlardan ibaret değil. Biraz da olumlu konuşalım. Çevresel keşif sürecinde Mio‘nun dinamik hareketleri sayesinde yeni yerler açmaktan oldukça keyif aldım. Genelde nerelerde düşman çıkacağını öngörebildiğim için kolay kolay hazırlıksız yakalanmadım. Her alanın kendine has teması, değişiklik gösteren sistemi ve hikâyede anlatmak istediği detayları hoşuma gitti. Çevrede denk geldiğimiz canlılarla konuşabilmek, özellikle de ana hikâyeye etki eden anlarda izlemesi keyifliydi. Standart halk diyebileceğimiz robot modellemesindeki karakterlerin şirin ifadelerini de özel karakterler kadar eğlenceli buldum.

Çok sürpriz kaçırmak istemiyorum ama İncileri bulma süreci ve karşılaştığımız olaylardan oldukça keyif aldım. Özellikle El’in bölümünü çok sevdim. Kocaman haritada hatırı sayılır birkaç tane sentetik canlıyla konuşmaya girebilmiş olmamıza rağmen içerisinde bulunduğumuz geminin yaşadığını hissettirebilmişler. Bunu öyle başarmışlar ki bazı durumlarda iç sızlatacak raddeye gelmiş ama bunu çok da açmayayım.

Platform mekanikleri oyunun can alıcı noktası ve birtakım düzeltmelere ihtiyacı var

Tabii, bu kısma da değinmekte fayda var: Gemi neredeyse tamamen harabeye dönmenin eşiğinde olduğu için yerleşim yerleri de bir noktada bütünlüğünü yitirmiş. Mekan olarak korunan birkaç yer vardı. Oyunu oynarken birçok canlıyla etkileşime girme motivasyonundan ziyade keşif ve savaş odaklı bir macerada olacağınızın altını çizmek isterim. Hikâye bizlere çoğunlukla kilit anlardaki sinematik anlatımlarla ve çevrede bulduğumuz notlarla veriliyor. Bence yeterli ama gözlerim biraz daha etkileşime girebileceğimiz canlılar aramadı değil, yalan olmasın.

İnciler‘in bir kısmıyla olan etkileşim çok oldubittiye geliyor. Hikâye açısından mantıklı olabilir ama ana odağımız olan unsurları biraz daha yoğun hissettirebilirlermiş gibi geldi. Ana hikâyeye bağlı savaşları yenince biraz etkileşim eklenebilir, mesela. Biraz daha ruh verilebilirmiş, onu demek istiyorum. Yine de keşif sürecinin çok ruhsuz olmaması için sonradan anlık konuşmaya girebildiğimiz denk gelişler de oluyor. Bunların birkaç diyalogdan ibaret olmaları üzücü.

Mesela birden fazla dükkanın olmasının hikâyeye olumsuz bir etki yaratacağını düşünmüyorum. En kötü, satıcımızın gelişimi için yardımcılarını etraftan kurtardığımız gibi yine ona katılacak başka bir satıcı bulabilirdik. Oyunun başında kolayca bu arayışların bitebilmesi, geri kalan kısmında daha durağan bir deneyim sağlıyor. Tamamen platform ve dövüş odaklı oluyor.

Bu kısmı eksi de artı da görebilirsiniz: Gizli bölmeler bizlere çoğunlukla kocaman yeni alanlar açıyor. Fakat gizli bölmeler öyle gizli hâle getirilmiş ki çoğunu bir şey olduğunu düşünmediğiniz herhangi bir alanda yanlışlıkla bulabiliyorsunuz. Bu yanlışlıkla durumunu açmak isterim: “Başka bir şey illaki vardır ya.” diye bilmem kaçıncı kez aynı yerden geçerken zıplamak yerine yürüyerek ilerlediğim için keşfetmiştim.

Size tavsiye: Oyunu oynarken odağınız bozulacak bir şey yaparsanız yüksek ihtimal basamak kısımlarında aradığınız o gizli bölmeyi bulabilirsiniz. Çünkü çoğu çevresel olarak hiçbir belirti vermiyor. Bunun bilincinde oyuna girerseniz güzel. Hiç ummadığınız yerden oyunun ana hikâyesinin devam ettiğini keşfedebiliyorsunuz. Hâl böyle olunca kimisi için internette aratmadan bulma süreci sancılı olacaktır.

Keşiften bahsetmişken, harita da bu tarz oyunlarda büyük önem arz ediyor. Haritada kilitli kapılar ve gizli bölgeler harici yalnızca keşfettiğiniz yerde gidebileceğiniz yolların çıkıntıları ile açtığınız kayıt noktaları özel olarak görünüyor. Ne bölgenin ismi, ne özel etkileşime girdiğiniz başka bir unsur; hiçbir şey haritada işaretlenmiyor. Hızlı seyahat da bir yere kadar.

Yukarı ve aşağı gitmemizi sağlayan uzun yolculuk aracı olan asansörler, mecburi seyahat yöntemimiz oluyor. Nereden ilerleyeceğinizi bilemediğinizde ya da o bölüm sonu canavarını yenemediğinizde tekrar tekrar ve tekrar tekrar asansör yolculuğunu çekmek zorunda kalıyorsunuz. Çekmek diyorum çünkü manzara sanatsal ağırlıklı ve kesinlikle göze hitap etse de çoğu oyuncunun bir süre sonra yoldan yakınmaya başlayacağını biliyorum. Nereden ilerleyeceğimi bilemediğimde ben de birazcık sıkılmıştım.

Koca geminin sorumluluğunu üstleniyoruz, bir İnci’nin kulu haritada bize yardımcı olmuyor. Pes doğrusu!

Kişileştirme özelliğine de değinmek lazım. Haritada yerleştirmesi size bırakılmış işaretlemeler ile her yeri gösterebilirsiniz. Dört farklı işaret sembolü var. Dilediğiniz şekilde onları kendinizce anlamlandırıp notlar bırakabilirsiniz. Yenilecek bölüm sonu canavarı mı, inemediğin pervane alanı mı, zor platform alanı mı? Hepsini istediğiniz gibi işaretlersiniz. Bunları illa kullanmak gerekiyor çünkü haritada doğru dürüst işaretlenen bir şey yok.

Bence bu kadarının oyuncuya bırakılması sağlıklı değil. En azından alanların ismi yazabilir ya da bize yeni yetenekler sağlayan arkadaşımızla etkileşime girdiğimiz bölge gibi yerler haritada belli edilebilirdi. Gizli olması isteniyorsa bu, mutlaka etkileşime girdikten sonra şart kılınarak yapılabilirdi. Gerçekten fark edilmeyecek yerlerden yeni alanlar açılıp durması beni ister istemez paranoyak gibi etrafta gezinmeye itti. O kadarı da pek keyifli olmuyor tabii. Elinizin altında rehber gibi bir şey olursa bu yakındığım şeyler ortadan kalkacaktır. Benimki rehbersiz ve pür deneyim odaklı bir görüş.

Yetenek açma sürecinde oyun başka bir tasarıma evriliyor. Alıştırma süreci, basit görünümlü platform sekansları olarak sunuluyor. İnce ipler hâlinde sade ve parlak görsellikle tamamen mekanik odaklı bir anlatım yansıtılıyor. Böylece hem sanatsal hem de kendine has bir dokunuş sağlıyor. Beraberinde hikâyeyi anlatan sesi de unutmamak gerek. Oyunun her kısmında değil ama bazı anlarda yazı kadar ses de konuşmalarda bize eşlik ediyor.

Oyunun çoğu alanında tercih edilen göksel müzik seçimi, geri kalanında tercih edilen huzur verici ya da robotik müzikler gibi özenle temaya uygun seçilmiş. Oyun her ne kadar melankolik bir tasarıya sahip olsa da şirin ve komik içerikleri de göze çarpmadan içeriğine dengeli yedirebilmiş.

Gelelim oyunun bir diğer önemli kısmına: Savaş mekanikleri. Mio‘nun mod çeşitliliğini güzel buldum. Gerek gezmede gerek bölüm sonu canavarlarında çeşit çeşit donanım edinebiliyorsunuz. Tahminimce en yüksek vurmamızı sağlayan modlara ağırlık vererek bölüm sonu canavarlarını hızlıca indirme odaklı bir stratejiye gittim. Açıkçası oyunda en keyif aldığım kısımlar bölüm sonu canavarlarıyla dövüşlerimiz oldu. Hepsinin kendi tasarımına ayrı, alan tasarımına ayrı bayıldım. Bazıları şirin, bazıları asil, bazıları da gericiydi. İlk sona kadar olanların zorluğu tartışılır. Geri kalanı opsiyonel olmasından kaynaklı biraz daha rekabet ve sabır sınaması isteyen kişilere göre diyebilirim.

Oyunun sonlarına doğru güç ve enerji sebepli dengesizlik tempoda sıkıntı yaratabilir

Doğru modları tercih edince bazı bölüm sonu canavarları gerçekten çok kolay hâle geliyor. Saldırılardan sakınmayı öğrendiğiniz ve Mio‘yu hava odaklı hareket ettirdiğiniz müddetçe birkaç seferden sonra öldürmeniz garanti oluyor. Öyle olmasaydı bile ölmenin dahi eğlenceli olduğunu söyleyebilirim. Bunu oyunun başlarında gelmemin iyi olmayacağını fark ettiğim birkaç bölüm sonu canavarında edindiğim tecrübeye dayanarak diyorum. Ki az buçuk benim sabırsız yapımı ve oyunlarda zaman kaybı hissini yaşamayı sevmeyen birisi olduğumu biliyorsunuzdur.

Dövüşler keyifli. Zorlanıyorsanız ya vakti değildir ya da diğer sonu açmaya çalışıyorsunuzdur. Doğru zamanda kullanırsanız hasar almanızı önleyen ve size enerji kazandıran yeteneğiniz ile kancayla düşmana atılarak vurabildiğiniz özelliğiniz en can alıcı hareketlerden. Bunları modlarla çok daha güçlü ve işlevli hâle getirebiliyorsunuz. İşin keyfi asıl öyle çıkıyor, benden söylemesi.

Yine de değinmek istiyorum: Bu oyun size “Ya bunu başarırsın ya da hiç oynama.” tarzı katı kurallı bir zorluk sunmuyor. Zaten bu yapı Metroidvania türüne aykırı. Peki geliştiriciler buna nasıl bir çözüm bulmuş? Hemen açıklıyorum:

Ayarlardan size sunulan birkaç yardımcı özellik var. Barışçıl özelliğe alırsanız bölüm sonu canavarı hariç hiçbir yaratık siz ona saldırmadan size saldırmıyor. Bölüm sonu canavarlarını zor buluyorsanız her öldüğünüzde canlarını biraz daha azaltan ve savaşı daha kolay hâle getiren bir ayar da bulunuyor. Çoğunlukla platform kısımlarında size yardımcı olacağını düşündüğüm, zeminde bir süre sabit durunca eklenen kalkanımız da var. Yardımcı özellik kullanmaya alerjisi olanlardansanız, merak etmeyin, bunlar oyun içerisinde mod olarak da bulunabiliyor. Güle güle kullanın efenim.

Dürüst olacağım: Benim sizlere aktardığım deneyimim yalnızca oyunun ilk sonunu kapsıyor. Maalesef daha ne kadar açamadığım gizli yer kaldığını bilmediğim için nihai son hakkında net bir sonuca varamıyorum. Buraya kadar oyundan genel olarak bahsetmeye çalıştım. Çok fazla sürprizi bozmak istemedim. Fakat biraz daha açmam gerektiği için burada mecburen birazcık detaylandıracağım, lütfen paragrafı atlayın.

Ha buradan aşağıya gidemem de gidemem! Gidemiyorum. Destek nerede??

Yanlışım yoksa oyunda bir iki tane mum ve iki tane parçalanmış seri numarası eksiğim var. Metropolün orada kameranın tavana geçip görüşümü kapattığı bir platform alanı ve iki pervane alanına giriş yapamadım. Platform kısmı oyun hatası ama pervane kısmından emin değilim. Yalnızca enerjimin duvara tutunarak en alt kısma kadar inmeme yetmediğini biliyorum. Bence oyunun sonlarına doğru enerjide artış şarttı. Belki benim keşfedemediğim ve yeni sonu açacak süreçte ortaya çıkacaktır. Olacaksa da bu kadar ertelenmemesi gerektiğini düşünüyorum çünkü oyunun her alanında etkili olduğu bariz.

Bir tane yetenek eksik gözüküyor ancak hiçbir yerde bulamıyorum. Bu şekilde oyunu bitirdim, neticede yeni bir şey açılacaksa da sonradan açılacak diye düşünüyorum. Tahminim doğruysa tüm bunların ardından gerekli koordinatları elde edeceğim ve oyunun asıl sonuna ulaşacağım. Yanılırsam da zaten birlikte göreceğiz. Tabii koordinatlar neyin nesi, orası da sürpriz kalsın. Yoksa İnciler üzerinden konuşmak istediğim çok şey var da… neyse. Hikâye benim hoşuma gitti, bunu net bir şekilde söyleyebilirim.

Tabii durum bununla bitmiyor. Oyun yaklaşık 20 ile 40 saat arası bir uzunluğa sahip dendiği için anlam veremediğim bir zaman açıklığı bulunmakta. Elbette ki oyun illa “40 saati bulacaksın.” demiyor ama hiç beklenmedik yerlerden muazzam alanlar açıp durduğum için kafamda soru işaretleri yerini koruyor. “Acaba kaçırdığım alan oldu mu?” düşüncesiyle saatlerce gemiyi dolaştım. Ama yok. İncelemeyi yazmaya başlamadan önce ve sonra, hatta inceleme yayınlanana kadar yine ve yine dolaştım. Sadece birkaç mod daha buldum. Bu süreçte oynama sürem neredeyse 30 küsür saate vardı.

Sanırsam koordinatları ben de sizler gibi oyun resmi olarak çıktığı zaman ancak bulabileceğim. Böyle oyunlarda çoğunlukla kendim araştırır, işin içinden çıkamazsam rehbere bakarak geçerdim. İlk son kesinlikle ana son değil, bu bariz ama oyun her şekilde yüreğinize dokunmayı başarıyor. Yine de tam sonu bulamadan incelemeyi yazıyor olmak beni rahatsız etti.

Şayet gerçekten kaçırdığım bir şey yoksa ve her şey Sol ve Vin’e bağlıysa inanılmaz dengesiz bir güç geçişi var. Bunu da opsiyonel son diyerek sineye mi çekmek lazım, bilemiyorum artık. Tek vuruşta tüm kalkanımı götürüyor, bu da kusursuz bir dövüş sekansı gerektiriyor. İki düşmandan, evet onlar iki kişi, toplam bir darbe yemen lazım. Bu da yetmiyor, bir süre sonra ayaklarınız tamamen yerden kesiliyor! Şaka yapmıyorum. Açın bakın yani. Geçilir geçilmesine de… anladınız siz beni.

MIO: Memories In Orbit tecrübem bu şekildeydi. Oyunu kesinlikle beğendim. Birtakım dokunuşlardan sonra çok daha güzel olacağını düşünüyorum. Aklım gördüklerimde değil, göremediklerimde. Şakası bir yana, her ne kadar sinir ederse etsin kendini oynatan ve merak ettiren bir yapıya sahip.

Bölüm sonu canavarları çoğunlukla size gideceğiniz alanı açmak harici bir motivasyon sunmuyor ancak buna rağmen uğraşması sıkmıyor. Bence büyük başarı. Oyundaki sanatsal dokunuşları ve arkasındaki vizyonu görmek mümkün. Ben bunu takdir ediyorum. İncilerin merkezde görünür olması gibi bazı geçiş sahnelerinde biraz animasyon özelinde cilalama yapılabilir. Tüm bunlar bir kenara bırakılınca keyifle oynadığım bir oyun oldu.

Dilerim siz de şans verecek olursanız çok daha keyifli ve sorunsuz bir tecrübe yaşarsınız. Umarım soru işaretlerinizi giderebilmişimdir. Sorunuz kaldıysa aşağıda mutlaka belirtin. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. İyi oyunlar ve bir sonraki yazıma kadar görüşmek üzere. Sağlıcakla kalın!